AbFab en France

We hebben geen alpinopetjes aan de kapstok, geen kasten vol met cd's van Charles Aznavour of Michel Fugain, doe ook niet mee aan jeu de boules toernooien, maar ondertussen wonen we alweer ruim drie jaar met twee en soms drie kinderen aan de Zuid Franse Riviera. Ab en Fab waagden de sprong van de Amsterdamse grachten naar de Middellandse zee en wilden al heel lang in het land wonen waar de zon vaker schijnt, de zee helderblauw is, fruit nog naar fruit ruikt en iedereen standaard een fles champagne koud in de ijskast heeft liggen om te toasten op het leven. Als vaste klant bij Transavia vliegen we wel bijna wekelijks naar ons bedrijf JuniorSenior in Amsterdam waar we actief zijn met innovatieve marketingplannen. Op deze dagelijkse weblog lees je over de dingen die we doen en wat we zoal meemaken. Geen dag is hetzelfde en gelukkig maar!

Wist je dit?

Altijd leuk, dit soort visuele updates over de maatschappij waarin wij leven en onze kinderen in opgroeien.Sommige gegevens zijn alweer achterhaald maar toch...

Op stap met Sam

Na Londen volgde Amsterdam met een zo mogelijk nog drukker programma. Veel afspraken voor campagnes voor 2010 en we geven gratis workshops bij bedrijven die meer willen weten over de ROI volutie. Natuurlijk maakte ik ook tijd voor de familie in Nederland. Sam kwam heel stoer in z'n eentje met de trein naar Amsterdam en we gingen eerst maar eens langs Opa. Die zat met een zuur gezicht op zijn 'look-a-like' spinazie te knagen, maar gelukkig wel met een blos op zijn wangen. Afgelopen weekend is er door de kinderen onderling weer veel gebeld want de arme man had ineens hoge koorts en dokters gingen ons rond middernacht bellen dat het niet zo goed ging. Het blijft spannend, maar ja, zolang er gegeten wordt, is er hoop. Daarna tremden we richting Leidseplein en ging ik voor de eerste keer op stap met mijn zoon en het werd natuurlijk Boom Chicago's nieuwste digi comedy show 'Upgrade or Die'.

Sam is een groot fan van stand-up comedy en we hoeven ons nooit te vervelen als hij er is want de meeste shows van Comedy Central kent hij uit zijn hoofd inclusief alle mimiek. Nu was het tijd voor een echte live show! Erg gelachen hoe mensen uit het publiek werden gehaald en achteloos hun Facebook account deelden. Er werd meteen een soap gemaakt over je vrienden. Als je er heen gaat, steek maar niet je vinger op want Boom Chicago neemt je hele hand. En je Facebook. Tegen middernacht ontdekte ik dat ik nog geen terugvlucht had geboekt naar Nice! Aaargh, net op tijd de laatste stoel kunnen boeken. Zes uur later ging de wekker alweer en Sam stapte om kwart voor zeven op de trein naar Den Bosch en toen dacht ik heel even.....'morgen kan ik eindelijk lekker uitslapen en luisteren naar de vogeltjes'. Oh nee toch niet, om acht uur brengen we Fab weg naar de luchthaven want zij doet dit weekend de laatste examens in Nederland voordat ze officieel kan beginnen met haar nieuwe actitviteiten als erkend NEI en Reiki therapeute. De nieuwe website is alvast in de lucht!

De VOC mentaliteit

Naar mate je langer in het buitenland woont ontdek je dat er best veel Nederlanders over de grens wonen en het daar goed doen. De oude 'verken je grenzen en wees succesvol' mentaliteit uit de VOC jaren zit ons blijkbaar in het bloed. We zijn goed in het respecteren van 's-lands wijs, 's-lands eer' en integreren in de meeste gevallen moeiteloos. Dankzij Internet kan je de dagelijkse beslommeringen, de problemen of het mooie leven van Nederlanders in den vreemde bijhouden. Deze week ging een nieuwe site in de lucht; de Expat centrale. Een mooi kadootje voor de achterblijvers. Alhoewel, misschien durven die volgend jaar wel de sprong te wagen. Want als die hypotheekrente aftrek écht komt te vervallen, de Noord-Zuid lijn nog niet af is, het rekeningrijden wordt ingevoerd en global warming nog even op zich laat wachten en je in de miezirge regen op de trein staat te wachten die niet komt, tsja, waar wacht je dan nog op?

JuniorSenior Twittert over Boom Chicago

Twitter en Widgets en Apps? Oh My! To tweet or not to tweet?  Dat is de vraag. En de nieuwe filosofie?  iPhone therefore iAm. Maar maken smart phones ons ook echt slimmer? Besparen onze computers ons tijd of slurpen ze die juist op? En social networking?  Als je LinkedIn bent op Facebook krijg je dan Hyves? Een ding is zeker: Boom Chicago’s comedy upgrade is snel, grappig en het haalt de bugs uit eerdere versies. Upgrade or Die is een interactief comedy spektakel vol improvisatie, sketches, muziek, video en de nieuwste technische snufjes. De show maakt gebruik van de ideeën van het publiek, de acteurs, het internet en is state-of-the-art funny zonder terug te vallen op goedkope gimmicks…. Nu in 3D! Helemaal in lijn met deze interactieve show worden er door JuniorSenior via Twitter kaarten weggegeven, dus: volg Boom Chicago nu ook op Twitter!

Twee dagen in Engeland

Zonder daar nou heel bewust aan te hebben gewerkt qua carriere (in tegendeel zelfs) ben ik meer dan 20 jaar actief met jongeren marketing. Inderdaad, ik word oud maar het houdt me wel bij de les. In de beginne was er Jongerenradio W.A.P.S. in Amsterdam, later EuroDisney in Parijs en toen BNN waarna JuniorSenior volgde. Al die tijd is het gewoon leuk en leerzaam om te kijken hoe jonge mensen zich ontwikkelen, welke media ze gebruiken en wat de beste manier is qua 'tone of voice' en media om ze te bereiken en hen tot actie te bewegen. Voor een internationale klant zijn we momenteel bezig om een campagne te ontwikkelen in Rusland, Griekenland en Spanje. Klinkt best indrukwekkend en dat is het ook. Om alle betrokken partijen op de hoogte te laten zijn van de laatste trends en ontwikkelingen werden Fab, art director Bas en ik ondergedompeld in twee intensieve dagen vol Kids Consumer Insights. Omdat in grote lijnen kinderen van 12-13 jaar wereldwijd hetzelfde doen en denken en omdat alle deelnemers allemaal Engels spraken, spraken we af in Middlesex in Londen. Veel information bursts, workshops en creatieve output plus erg leuke sessies met de kinderen zelf op verschillende scholen. Opvallend trouwens hoe beleefd de kinderen in Engeland zijn; iedereen is in uniform en steekt netjes zijn hand op om toestemming te krijgen om iets te vragen. Wat de belangrijkste trend lijkt te gaan worden is dat het materialistische gedrag aan het afnemen is. Kinderen hebben nu voor gemiddeld 1400 euro aan spullen op hun kamertje en worden er zelf ook een beetje moe van dat ze alles maar krijgen of kunnen kopen. Er werd als tegenreactie op promoties waarbij je de zoveelste Iphone of X Box 360 kon winnen opvallend veel gepraat over het helpen van andere kinderen die het minder goed hebben. Als dit de standaard wordt van de nieuwe generatie, dan komt het toch nog allemaal goed de wereld.

De varkensgriep in Frankrijk

De varkensgriepgekte is nu ook losgebroken in Frankrijk. Dat was het al natuurlijk maar we bleven hier toch een beetje buiten de discussie tot vandaag. Bijou had een beetje een schorre keel omdat ze van het weekend in een t-shirtje wilde buiten spelen en daardoor nu een beetje verkouden is. Het arme kind werd echter op school naar huis gestuurd omdat er een zwangere lerares is en 'straks heeft Bibi Grippe A ! Ja, u moet een dokters attest halen en vaccineren.' Hallo zeg, zijn de mensen nou echt zo kort van memorie? Ieder jaar zijn kinderen en grote mensen grieperig en liggen we soms een paar dagen met koorts onder de wol. Er zijn statistisch gezien ook niet meer mensen overleden dan anders, alleen nu duikt de media erop en maakt iedereen elkaar gek. Ondertussen zijn er wel 42 klassen op zo'n 20 scholen in de regio Alpes-Maritimes gesloten en moet iedereen aan de anti-griep prik. Ik heb ook nog nooit zoveel naalden in armen zien verdwijnen als de laatste tijd op alle nieuwszenders en actualiteiten rubrieken. Kunnen we niet eens wat anders laten zien; hoe gaat het bijvoorbeeld met de varkens in Mexico waar dit allemaal is begonnen? Ik blijf het wel knap vinden van de WHO dat ze de naam van VarkensGriep eerst hebben veranderd op verzoek van de Keurslagers in de Mexicaanse griep en dat het na klachten van het Mexicaans Verkeersbureau nu zomaar Griep A heet. De A van Allemaal en van Actie en helaas niet van Achmisschienishetallemaalwatovertrokken.

Videogames op weg naar Hollywood

Al vanaf de Atari 2600 ben ik redelijk verslaafd aan videogames. Na een Playstation 2 kwam er een X-Box 360 en natuurlijk een Wii en was het eigenlijk niet meer dan logisch dat ik promoties zou gaan doen voor de videogame industrie. Ruim vier jaar lang maakten we reclame voor Playstation, daarna introduceerden we de X Box 360 in Nederland, de Braintrainer voor Nintendo en zijn we nog steeds het buro van de Vitamine G campagne in opdracht van branche organisatie NVPI. Sinds begin dit jaar werken we voor Ubisoft en Assassins Creed 2 is de top titel waar we nu een Social media campagne voor voeren. Dat betekent oprecht enthousiast bloggen, posten en discussies opstarten over deze game die alles in zich heeft om een volwaardige bioscoopfilm sequel op te starten. De videogame industrie is al lange tijd groter dan de muziek industrie en het duurt nog maar even of de creatieve originaliteit ook op het grote filmdoek verschijnen. Een voorproefje van hoe dat kan worden zie je hier. Let op, niet geschikt voor kleine kinderen. #ac2nl

Van Wim Wagenaar tot High School musical

Na een drukke week kon er ook wel meteen een drukke zaterdag achteraan. Dat begon met een rondje over de oude markt in Cannes waarna we Wim en Carmen eindelijk weer eens zagen in hun stamcafeetje. Voor de fans, het gaat heel goed met ze en het was weer ouderwets gezellig. Ik geniet altijd van Wim zijn verhalen en ik wil ze zo graag een keer allemaal opschrijven, maar ja wanneer heb ik daar de tijd voor? Dit keer ging het over een Brabantse inbreker in Loosdrecht, ik zal dat later nog een keertje uitschrijven. Rond half een moesten we afscheid nemen en regen we over de A8 richting Monaco voor het verjaardagsfeestje van Jennifer Lee. Er gebeurt altijd wel iets geks daar, vorig jaar struikelden we nog over 6 meter lange pyhtons maar nu stond het hele huis in het teken van High School Musical. Spelletjes, films en natuurlijk een echte dance workshop waarbij iedereen met de HSM dance contest een heuse beker won. Dit soort feestjes zijn leuk voor de kinderen vanwege het professionele entertainment en ook leuk voor ons omdat je weer veel nieuwe mensen ontmoet. Zoals John, een huisbaas in Philidelphia, die vanuit zijn huis in Monaco via Skype contact heeft met de lokale loodgieter, electricien en de sheriff. 'Als de huurders weten dat ik hier zit, dan gaat het niet goed. Dus heb ik een lokaal nummer dat doorschakelt naar Skype op mijn PC. Niemand merkt het en eens in de twee maanden vlieg ik er naar toe en laat ik iedereen mijn gezicht zien. Pracht uitvinding dat Internet hoor!'

Twitter de twitter

Links onderaan deze blog staan mijn tweets op twitter ook vermeld en dagelijks komen er steeds meer mensen bij uit het vak die willen lezen wat ik met ze deel. Een mooie manier om je eigen merk inhoud te geven.

Het Mercuur snurkt lekker door

Soms voel ik mij een handelsreiziger en stiekem vind ik het hartstikke leuk om zo vaak op luchthavens te zijn en te reizen naar wereldsteden en wereldplekken. Zoals....Rosmalen. Minstens 1 x per maand zie ik mijn 12 jarige zoon Sam en ook deze week hebben we lekker een avondje samen gegeten en gepraat over dat wat hem bezighoudt. Vervolgens bracht ik in het troosteloze Mercuur Hotel aan de A2 mijn nacht door. Omdat ik ontbijt op bed het meest luxueuze gevoel vind wat ik kan bedenken, hing ik de ontbijtbesteling om 23.00 uur aan mijn kamerdeur en viel daarna als een blok in slaap. Om 8 uur werd ik wakker van mijn alarmklok en terwijl ik met het ochtendritueel bezig was luisterde ik aandachtig naar het discrete klopje op de deur. Maar dat kwam niet. Om half negen keek ik naar buiten of het dienblad met verse koffie en croissant misschien voor de deur stond, maar de kaart met bestelling hing nog gewoon aan mijn deur. Volgende keer maar naar het Campanille.

Jan is weer terug!

Vanavond was ik weer eens in het Lucas waar ik hoge punten scoor met mijn Albron stempelkaarten voor koffie en appeltaart. De laatste keer dat ik mijn vader zag was een week geleden en toen kwam hij net uit de operatie waarbij de stoma was verwijderd. Niet echt veel contact gehad, zeg maar niets. Ook de volgende dag lag de patiënt nog roerloos aan de morfine. Maar vanavond was het een feestje op de kamer want ik heb een heel uur gewoon met ‘m kunnen praten! Niks geen vage verhalen meer of hardop zuchten met zijn ogen dicht; hij is weer ouderwets belangstellend, bezorgd en grappig en praat volop. Ik ben zo blij en begrijp er niets van, maar dat maakt niet uit. Jan is uit zijn delier, kent zijn adres uit zijn hoofd en wil het liefste morgen naar huis toe lopen. Ik ga z’n schoenen vast zoeken;-)

De lekkende buurvrouw

We raakten langzaam gewend aan het feit dat we een vijver bij de garage hebben waar de lelies groeien als nooit tevoren en hoopten stilletjes dat het ineens zou ophouden. Waar het water vandaan kwam was ons een raadsel, want hoe kijk je door muren van beton heen? Die struisvogel tactiek werkte niet; inmiddels is de muur in de gang voorzien van etterende kalkblaasjes en is de hardstenen muur ineens een knuffelmuur geworden, zo zacht is deze van het water. De schuldige hebben we gevonden; bovenbuurman Hervé knutselde deze zomer eigenhandig een badkamer in elkaar. 'Och, echt waar, dan heb ik die knelkoppeling toch niet helemaal goed aangedraaid, denk ik' reageerde hij laconiek en begon alles weer open te hakken. Vier maanden lang is er water tussen de woningen gestroomd met als gevolg een verzadigde muur. Ik weet niet hoe je sukkél in het Frans zegt dus ik zei maar niets. Verzekering ingeschakeld, niets gehoord, maar dat is heel normaal hier. We hopen dat ze het over 2 jaar komen repareren. Nu dat lek boven was gevonden konden we weer rustig ademhalen. Dachten we. Nog geen week later stroomde de vijver over en was er dus nog een lek. Aaaargh! Op zondag weer aangebeld bij alle buren of ze toevallig ook aan het knutselen waren geweest met de waterleiding. 'Draai alle hoofdkranen dicht, vraag of niemand water wil gebruiken voor 10 minuten en draai ze dan 1 voor 1 open' riep de 65-jarige vrijer van bovenbuurvrouw Monique. De man zat in zijn onderbroek op de bank tv te kijken en had hier blijkbaar ervaring in. Wel een slimmerd want tien minuten later hadden we ons lek gevonden; het was de rondborstige buurvrouw Lise naast ons. Al vanaf het eerste moment dat ik haar zag, zo'n 3 jaar geleden zei ik tegen Fab: 'die werkt vast achter het station' en inderdaad, bronnen (die wij niet zullen vrijgeven) hebben haar inmiddels daar herkend en we kennen nu zelfs haar tarief. Maar dat ze de meter liet doordraaien terwijl ze thuis was, dat was niet bekend. 'Oh, een lek? Nou ja, draai de hoofdkraan maar dicht, ik gebruik toch geen water.' Brrr, met een naar ongewassen beeld voor ogen sloot ik haar af van het water en inderdaad, de buurvrouw stopte met lekken. De vijver is verdwenen, de muggen zijn weg en we kunnen weer opgelucht ademhalen. Nu nog 25 keer bellen totdat er iemand langskomt van de verzekering.

Even helemaal los

Soms heb je gewoon best veel dingen aan je hoofd die allemaal aandacht vragen. Allereerst natuurlijk de meiden, de familie in Amsterdam, het werk, de online netwerken, deze weblog, de boodschappen, het zwembad, het huiswerk, je internationale ambities, je afspraken, de huisadvocaat, de hond, de goudvis en ....de tuin. Het groeit hier letterlijk tegen de klippen op en dan kan je zomaar een halve dag bezig zijn met knippen, zagen, snoeien en hakken en dan weer 25 keer heen en weer lopen om het allemaal naar de grote composthoop te brengen. Ik zie dit gelukkig wel als de ideale Yin tegenover al dat geYang en heb inmiddels een serieuze 4 PK bosmaaier en allerlei enge kapmessen om het karwei iedere keer weer te klaren. Alleen de heggeschaar is nog electrisch. Voor 19 euro kon ik 'm niet laten liggen maar ik begin toch wel spijt te krijgen van mijn aankoop. Want ik heb in al mijn ijver nu al 3 keer de stroomkabel doorgeknipt en dan klinkt er toch een Louis van Gaal retoriekje in mijn hoofd: 'Ben ik nou zo dom of is die kabel nou zo onhandig?'

De geur van vroeger

De winter komt er aan en in ons ZuidFranse huisje hebben we niet overal dubbelglas dus wat je ook aan warmte stookt, het waait zo weer naar buiten. Vorig jaar hebben we al eens geprobeerd de winter door te komen met een electrische open haard met van die nepvlammen. Omdat het er uitziet alsof er vlammen in zitten denk je dan dat je het warm hebt, maar het was toch niet een heel groot succes. Deze zomer wilden we een veranda aan de huiskamer bouwen met dubbel glas en vloerverwarming maar omdat de crisis er voor zorgde dat we ons geld beter in de zaak terug konden steken, zitten we er deze winter weer niet warmpjes bij. Dus hebben we nu een butagas flesbrander gekocht. Wel een mooie en ik voel mij weer 10 jaar jong en ik ben op de Amsterdamse Hoofdweg. Daar stonden de ijsbloemen op de ramen van mijn kamertje maar ik had een butagasfles kacheltje om de ergste kou buiten te houden. Iedere ochtend rook het naar butagas. Gek toch wat geuren met je kunnen doen; soms ruik je iets uit vervlogen tijden en dat herinner je je ineens weer precies de situatie. Onze nieuwe kachel wordt gesponsord door het merk Butagas en je krijgt er een gratis gasfles bij ter waarde van 30 euro. Voor 159 euro koop ik de kachel bij Bricorama en ga dan op zoek naar een gasfles van het merk Butagas. Maar dat valt best tegen; elke benzinepomp heeft zijn eigen merk en na het bezoeken van 5 pompstation besluit ik op het Internet te zoeken naar de adressen. Via butagas.fr vertelt die blauwe beer mij dat ik naar de Leclerq moet rijden, net buiten Cagnes. Nou zeg, dat is ook handig. Dus doen we maar meteen bodschappen bij die supermarkt die meteen een stuk goedkoper blijkt te zijn. Ik scoor een gasfles, krijg een stapel papieren mee voor de remboursement en 'savonds steken we de kachel aan. Meneer Martinez, onze vaste aannemer die bij de buren bezig is komt even langs voor een kop koffie en hij ziet de kachel. 'Dat is een hele mooie zeg' fluit hij bewonderend. 'Je moet wel een raampje openzetten he, want anders val je flauw omdat deze kachel de zuurstof uit de lucht haalt...'. En bedankt voor de tip. Een raampje openzetten?! Ik ga maar een ijsmuts en een paar skisokken kopen, het raam openzetten en de kachel aan. Mocht er onverhoopt toch geen bericht meer verschijnen op deze blog vanwege zuurstoftekort, kan iemand dan de politie bellen?

Leuk groepje op Linkedin

Met onze nieuwe activiteiten op het gebied van social media real-estate marketing, zijn we een groepje gestart op Linkedin. Leuk om te zien dat langzaam groeit met mensen die geinteresseerd zijn in een huisje aan de Franse Riviera. Zit je op Linkedin, zoek dan naar Living at the Côte d'Azur.

Bliksem aan de Côte!

Het bliksemde prachtig boven de Middellandse zee en het zag er zo mooi uit dat ik mijn camera pakte om dit voor eeuwig en altijd vast te leggen op de gevoelige sensor. Ik heb zo'n 15 minuten stil gestaan met de camera in de aanslag op de nachtstand en 4000 asa en dacht 'had ik maar een statief'. Daarna dacht ik 'ik krijg koude voeten'. Daarna dacht ik 'waarom mis ik steeds het moment van de flits, ik word vast oud'. En toen ging ik maar naar binnen.

Een mooie beestenboel

Het is mooi om te zien dat onze kinderen geen angst hebben voor dieren. En dus hebben we hier soms wel 3 verschillende honden loslopen die allemaal worden geaaid en koekjes krijgen, zijn de dames niet bang voor een bidsprinkhaan of een hagedis in de keuken, worden zelfs slangen gestreeld en kan ook een meikever geen kwaad doen. In le Cmargue mochten ze een kippetje optillen en op paarden rondrijden en Faye-Linn won op de kermis in Monaco vorige week een goudvis. Een toepasselijke prijs en leuk bedacht van de kermis exploitant. Bijou wilde er natuurlijk ook wel een en zo hadden we ineens een kom en twee goudvissen in huis. Lolo van de kermis en Bleppy van de Bricorama in Antibes. Maar Bleppy gaf de pijp al snel aan beppy want binnen een dag kon de vis worden begraven. Twee vissen in 1 kom schijnt nooit te kunnen. Nou ja, Bleppy heeft een mooie begrafenis gekregen compleet met een papieren grafsteen.'Dit is Bleppy. Hij was twee jaar denk ik en hij is pas net dood. Liefs Bijou.'

Verkeerde timing

Ik dacht 'ik ga die ouwe van mij eens verrassen tijdens het avondbezoek' nu mijn moeder alleen nog overdag naar het Lucas gaat. Maar als ik op de afdeling A4 kom en zijn kamer binnenloop waar hij nu al zo'n 5 maanden ligt, ligt de patient letterlijk op apegapen en hangen er ineens 5 slangen aan zijn lichaam. Verontrust doe ik mijn jas uit en probeer contact te krijgen. Ik roep 'hallo dan!', vertel opgewekt dat Ajax van Feijenoord heeft gewonnen en rammel de beste man een beetje heen en weer, maar er gebeurt niets. Dat is niet echt normaal natuurlijk dus ik besluit om de slangen te volgen en zie dat er een apparaat staat dat Morfine gedoseerd in het lichaam brengt. Morfine, dat heb je toch alleen maar nodig als je pijn hebt? Nou snap ik er helemaal niets meer van. Ik probeer zus Inge te bellen maar krijg het antwoordapparaat. Ook bij m'n moeder thuis wordt niet opgenomen en uiteindelijk neemt zusje Wendy wel haar mobiel op. 'Hey broertje, oh, hebben we niet verteld dat Pa vandaag werd geopereerd? Oh, eh, nou, hij is geopereerd en een kwartier geleden lag hij nog op de OK!' Okee dan, nu begrijp ik waarom de patient niet kan antwoorden want hij ligt natuurlijk zijn narcose roes uit te slapen. Best handig, als je maar lang genoeg in het ziekenhuis ligt, dan gaan ze weer verder met je knutselen. Die tijdelijke stoma is er nu weer afgehaald dus qua fysieke toestand is hij weer bijna zoals eerst. Als hij nou nog een halfjaartje blijft liggen, dan kunnen ze ook wel zijn nieuwe knieën erin zetten. The Bionic Jan. En dan nog een goeie memory chip.

Brandende vleeslappen in Amsterdam Osdorp

Gisteren weer eens lekker bijgepraat met m'n halfbroertje Richard. Heb ik dan een halfbroertje? Volgens onze ouders niet, maar als ik er eentje zou hebben, dan was het Richard. Het maakt eigenlijk niet uit waar we over praten; Server Clouds, driedimensionele Barbies, Luis Suarez, Starksy en Hutch en het nut van Twitter, de tijd is altijd te kort. We gaan in ieder geval vanavond ergens eten en gezien de enorme avondspits in Amsterdam rijden we weg van de binnenstad, richting Osdorperban want daar kennen we nog een goeie Febo. En daarnaast zit een nog betere Chinees met een veel te glimmende inrichting maar met ook wel heel lekker eten. We kunnen ons, hongerig als we zijn, met moeite inhouden langs de Febo maagknuffelmuur met grillburgers en roomboter ragoutkroketten en gaan naar binnen bij Hong Kong Foei. De eigenaar heet ons hartelijk welkom en we krijgen een mooie tafel, vlakbij het raam waar staande, roodgeschilderde PVC buizen doen alsof ze tempelpilaren zijn. Richard klopt erop en zegt: '25 centimeter doorsnede PVC rioolbuis, altijd handig aan tafel'. We hebben honger en maken snel onze keuze; ik kies een ananas gevuld met kip wat even later ook letterlijk zo op tafel komt en Richard gaat voor een TiPan met brandende lappen vlees. Het gerecht heet ook Brandende Vleeslappen en we hebben er allebei zo onze verwachtingen c.q. bedenkingen bij. Als de ober er al binnen 5 minuten aan komt wordt eerst mijn halve ananas op tafel gezet. Dan volgt een ritueel waarbij een grote gietijzeren plaat gevuld met inderdaad, een soort van vleeslappen wordt overgoten met vloeibaar speenvarkenbuikvet waarna de blubberende omgekeerde maagwandperforatie op tafel wordt gezet. De ober zet er vervolgens een gasbrander op waarna we geboeid naar de crematie kijken van iets dat ooit leefde. De zwarte rook uit het Corpus Indefikkus kringelt naar het plafond dat volhangt met spiegels waardoor het 'Towering Inferno meets Acopulcolypse Now' nog eens extra wordt versterkt. Ik neem voorzichtig een hapje kip uit mijn ananas maar de tropische vrucht glijdt over de warmhoudplaat weg, tegen de vlezige brandstapel aan. Er drupt wat brandend vet op het papieren tafellaken en geschrokken stoten we allebei tegen de tafel waardoor de glibberende en brandende vleesstapel van de warmhoudplaat valt en via de tafelrand al kiepend op de vensterbank terecht komt, tegen de pilaren van PVC aan. Jammer genoeg waren het geen echte tempelpilaren want het PVC smelt voor onze ogen snel weg tot een hongerige opening, alsof de rioolbuis wil samensmelten met De Brandende Vleeslappen. De ober is gelukkig van het kordate soort en gooit mijn glas wijn over het vuur heen en rent vervolgens weg om daarna terug te komen met een brandblusser van Ajax. Terwijl het poederschuim voor een feestelijk toefje zorgt neem ik mijn ananaskip mee naar de bar waar we een biertje krijgen aangeboden. 'Hoe komt het toch dat jij altijd van die gekke dingen meemaakt?' vraagt Richard. 'Ik lees je weblog wel, maar juist die verhalen waarbij er van alles mis gaat, vind ik het leukst om te lezen. Ik weet heus wel dat je het altijd smeuïger maakt dan het is.' Ik beloof Richard dat ik van dit voorval meteen verslag van zal doen, zonder overdrijvingen. Bij deze.

Advertising can be very personal

A cool campaign in the Austrian newspapers; one full page from colleague and friend Thomas Kratky and a simple text: Advertising can be very personal. Plus his personal mobile number. I like this. Sometimes life can be that simple. And effective.

De crisis in beeld

Als ik vandaag zo uit het raam kijk van ons kantoorpand in Amsterdam, dan zie je dat er akelig veel parkeerplaatsen leeg staan. Om ons heen wordt het in de kantoren ook steeds leger. De crisis duurt langer dan gepland en de reserves raken op bij bedrijven die nu alsnog omvallen. Wij houden onze adem in en tellen onze zegeningen dat we nog steeds werk hebben, pitches winnen en klanten blij maken met creativiteit en resultaat. Die scheef geparkeerde Peugot is trouwens van ons; plek zat dacht Michele.

BCC Riviera's famous network events

It takes a lot of time and energy to get it all organised but luckily it is very rewarding in terms of feedback and expanding the network. The BCC Riviera Business Club is becoming the leading platform for international business people to meet each other at the French Riviera. From being totally British we have opened up to the world and have reached 11 nationalities as a member. Last Thursday was again one of those remarkable evenings, with Selma Prodanovic as our gifted speaker. Some networks lessons: look each other in the eyes, be willing to help another and never forget the personal click. If the last ingrediënt is not there, you don't need the business card. Otherwise, happy networking!

Het huis van de week staat in Vence

VENCE- Deze recente villa ligt in een rustig gedeelte van Vence. Platte tuin met een mooi zwembad. Deze villa heeft een ruime woonkamer, aparte keuken, 4 slaapkamers, 2 badkamers en een douche. Er is een mogelijkheid om 2 studio's te creëren van ieder 20m². Het huis ligt 1 km van het gezellige centrum van Vence, winkels en scholen. Ideaal voor 2e huis of grote familie. Vraagprijs 695.000 euro. Voor meer informatie mail je met info@wonenaandecotedazur.nl

Slecht voor je tanden

We ontdekten dit winkeltje ergens in Aigue Morte; een feestje voor iedereen die van versgebakken koekjes, smeuiige noga en versgekleide bonbons houdt. Eeeeeh, wij dus! La Cure Gorumande is een officiële sucretier, oftwel een heuse zoetbek. We gingen er alleen maar even in om te kijken maar verlieten de winkel met bijna 35 euro aan lekkere dingen. Het is niet alleen de smaak die heerlijk is, ook de verpakking van alles ziet er uit om op te vreten. En dat denken meer mensen want inmiddels is deze winkel in andere wereldsteden te vinden; van Geneve tot aan Barcelona en Parijs. Helaas is zo'n doosje met bonbons wel heel snel leeg. En de zelfgebakken koekjes heb ik bijna niet gezien, alleen wat verdwaalde kruimels en glunderende kindergezichten. De blokken mocca noga heb ik nog, daar moeten we het dit weekend dan mee doen.

Bijou sings Faithless