AbFab en France

We hebben geen alpinopetjes aan de kapstok, geen kasten vol met cd's van Charles Aznavour of Michel Fugain, doen ook niet mee aan jeu de boules toernooien, maar ondertussen wonen we alweer ruim drie jaar met twee en soms drie kinderen aan de Zuid Franse Riviera. Ab en Fab waagden de sprong van de Amsterdamse grachten naar de Middellandse zee en wilden al heel lang in het land wonen waar de zon vaker schijnt, de zee helderblauw is, fruit nog naar fruit ruikt en iedereen standaard een fles champagne koud in de ijskast heeft liggen om te toasten op het leven. Als vaste klant bij Transavia vliegen we wel bijna wekelijks naar ons bedrijf JuniorSenior in Amsterdam waar we actief zijn met innovatieve marketingplannen. Op deze dagelijkse weblog lees je over de dingen die we doen en wat we zoal meemaken. Geen dag is hetzelfde en gelukkig maar!

New York New York

When I say 'New York New York', different songs pop up in my head; an old Kurtis Blow song or was it Grandmaster Melle Mel and of course good ol' Frank Sinatra and even Sting. It does not really matter because I am here, in the Big Apple; the biggest battery in my world. The last time I have been in NYC was 2 years after 9/11 and you could really feel the pain in the air; people where not themselves and anger was everywhere. But this weekend I sensed another New York; again full of fun, open, relaxed and maybe more vibrant then ever before. I am here for the Recharge Ab weekend; a gift from Fab and she did the right thing. Just cruising the streets, watching people, talking to strangers, thinking about the past and the future, visit the theatre, taking lots of pictures and on top of that sleep a lot and then reward myself with a great breakfast in the hotelroom. At night I can stare for hours at the best view you can imagine.

Het glas is altijd halfvol

Het vereist enige ervaring en wijsheid maar als je de kunst onder de knie hebt, dan is het glas altijd halfvol. Als je anderhalf uur in de file staat op de ringweg van Monaco met uitzicht op de Middellandse Zee: 'Voor hetzelfde geld stonden we op de A1 bij Muiden...' Als een klant besluit om na anderhalf jaar lang onderzoek die internationale mega promotiecampagne toch maar niet te doen: 'We zijn gelukkig wel anderhalf jaar lang betaald voor ons werk...' Als je toch op de A2 in de file staat en je telefoonbatterij is leeg: 'Kan ik eindelijk eens ontspannen naar Radio 4 luisteren....' Als je met koude rillingen op de bank zit omdat je het huis niet warmgestookt krijgt met een butagasflesje: 'Zullen we dan maar lekker vroeg naar bed gaan?'

Marcellus Hoedie opent atelier in Vence

"Mmm, Rue Gambetta? In Vence? Weet u het zeker?' De typisch Frans geheel in het zwart geklede man die ik op straat aanspreek kijkt mij bedenkelijk aan. 'Nee, een Rue Gambetta in Vence ken ik niet...' Oh, dat is jammer; we komen speciaal voor de opening van het atelier van mesjeu Hoedie, de l'artist....' Zijn ogen lichten op en de frons maakt plaats voor een grote glimlach: 'Aaaaah. mesjeu Oedie! Mais oui! Die kennen wij wel, hij zit in het steegje tussen de apotheek en le snack in.' Ik ben blij verrast met de goede aanwijzing en ook best trots dat Nederland's nieuwste kunstenaar Marcellus Hoedemaker nu al zo'n lokale bekendheid heeft opgebouwd als 'Oedie'. De auto wordt in de parkeergarage gezet en we lopen met het hele gezin richting het nieuwe atelier. Daar worden we opgewacht door de dochters van Marcellus die keurig onze jassen aannemen, champagne komen brengen (daar gaan we weer) en schalen laten rondgaan met heerlijke hapjes. Fab staat al snel gezellig te praten met de bekende tv presentatrice Ellen Brusse en ik praat met bekende mensen uit het vliegtuig; mede-forensen die net als ik wekelijks op en neer pendelen tussen het koude Nederland en het eeh... koude Zuid Frankrijk. Je vraagt je in de winter altijd weer af 'waar deden we dit ook eigenlijk weer voor?' Met een prachtige speech van familievriend Erik werd onder rythmisch handgeklap de eerste Hoedie collectie getoond dat zich het beste laat omschrijven als kleurig met gewaagde composities. Erg mooi. Ik had een oogje op het schilderij van een vallende vrouw, maar Rob Schols, de nieuwe energieke man van de Franse ABN AMRO was mij voor. 'Sorry Ab, die heb ik net gekocht, hahaha.' Het is duidelijk, wie een echte Hoedie wil kopen moet snel zijn.

HOEDIE 10 rue Gambetta  -  VENCE  -  Horaires : entre 14 – 18 heures

BCC Riviera wordt Riviera Business Club

Tussen alle JuniorSenior en privédrukte door was er natuurlijk ook nog de BCC Riviera; de businessclub van de British Chamber of Commerce voor de regio 06. Op mijn eerste jaar als President kan ik wel met veel plezier terugkijken; we groeiden naar 114 leden, allemaal ondernemers, vertegenwoordigden 11 nationaliteiten en tijdens 9 events hebben meer dan 1000 mensen elkaar ontmoet. Daarbij is de feedback zeer positief; er wordt gehoor gegeven aan mijn oproep om vooral ook met elkaar zaken te doen. Dat is allemaal leuk, maar ik hoorde het afgelopen jaar ook veel geluiden van mensen uit Zweden, Duitsland, Italië en Nederland dat ze 'toch niet lid gaan worden van een Engelse businessclub'. Het is inderdaad niet het eerste waar je naar op zoek gaat als je je in de regio als ondernemer gaat vestigen; in feite zoek je een netwerk club die nationality neutral' is. Nadat ik werd herkozen als President (woohoo) is het tevens mij gelukt om de leden, waarvan de meerderheid nog steeds Engels is ervan te overtuigen dat het beter voor de toekomst van de British Chamber is om met een nieuwe naam de volgende fase in te gaan. En zo werden wij allen getuige van de geboorte van een nieuwe internationale netwerkclub aan de Franse Riviera: De Riviera Business Club!

Oh wat lekker

Sinds ik hier in huis  een aantal video kabels heb veranderd (ik schrijf het sneller op dan ik ze had gemonteerd) kunnen we op het grote scherm en op de tv's boven allemaal dezelfde zender bekijken. Dat betekent dat het hier soms een soort van lounge club lijkt met overal lekker de muziek aan waarbij onze favoriet al een paar weken De Luxe Music TV is; een videoclipstation met echt alleen maar lekkere muziek. Dat is best knap wat er is niet veel dat me zo lang kan boeien; TMF en MTV zijn te eentonig en tonen ook nog steeds van die clips die niet echt opvoedkundig verantwoord zijn. Daarom de tip voor muziek met beeld; De Luxe Music! Je kan het hier live op Internet ook bekijken mocht jet niet in je satelliet pakket zitten.

Hitler's answer to the Ipad

Very sweet this salty commercial

Reset your expectations

Ab Kuijer tells Paula Farquharson of the Riviera Times his side of the story and how Riviera businesses fare.

Despite the positive spin from world leaders and the hyped news in the media about the convalescent economy in France, Dutch national Ab Kuijer, President of the British Chamber of Commerce Riviera (BCC) is more realistic on the rate of progress. "Companies that survived 2009 using their financial reserves are now closing down and more people are facing unemployment. Many anglophones are leaving the Riviera and relocating for the jobs.” In addition to his role for the BCC, Ab also runs the marketing and communication company, Junior Senior, which he founded in 1997 in his native Amsterdam. “This sluggish reality is happening all over Europe. In The Netherlands many creative people such as art directors and PR managers are forced to find temporary work in bars and even as airport baggage handlers, just to pay the bills,” he says. This is in stark contrast to the boom years when people in Europe enjoyed a high standard of living thanks to elevated salaries. Ab feels that the crisis is not yet over in France despite the official economic figures. “We have a difficult year ahead.” But in true entrepreneurial spirit he sees opportunity in the gloom. “Although business is declining by 10 per cent, there is still 90 per cent of work left out there! We must change our mindset, reset our expectations, count our blessings and be creative in finding new ways to earn money,” he says with echoes of life-coaching. “More than ever networking will be a very important way to find new opportunities. This makes the BCC Riviera very relevant for anyone who is looking for business here." BCC members agree. Francesco Cavallaro of Meeschaert Gestion Privée, concurs by saying “The key word for
2010 will be "uncertainty". It's going to be a tough time, at least in this first months, for small businesses who cannot cut spending much more than they already have in the last few months. In addition, they will need a significant increase in their turnover if they want to develop (or for many to simply stay afloat). Much of it will depend on the credit conditions and of course on the employment rate. On a national base, we don't think that there will be much improvement in regards to jobs until the second half of the year; so people will still watch their budgets quite strictly. On the other hand, the horizon is looking undeniably better than it was a few months ago. My bet is that things will look up more clearly starting from May/june and then... it’s summer! Until then, let's roll up our sleeves and hope for the best!” Christiane Stieger, ManagingPartner of Luxury Travel Marketing in Monaco says: “I can confidently say that my industry is on the verge of recovery. Hotels and potential guests are slowly starting to spend money again on marketing and luxury travel respectively. We are doing sales and marketing activities for prestigious, international resorts. So yes, I see light at the end of the tunnel!” Kim Defforge of Finesse Concierge Services is optimistic too: “I think business will continue to develop slowly, albeit more than last year. Therefore, in my opinion, the focus for business development will be on providing quality and personalised customer service, especially due to the increase in business competition to gain new clients.” New members are welcome at the BCC. www.bccriviera.com

Haïti: alsof je er doorheen loopt

Het zal je maar gebeuren. Wel mooie techniek; je kan met je muis de auto stopzetten en 360 graden rondkijken. Maar ook tijdens het rijden. Meer van dit soort filmpjes vanaf morgen bij Immerse media en CNN.

The French outdoor indoor Barbeque

"You're rich if you can spend a relaxing evening with friends like this' was what I thought at 3.30 AM, laying quite comfortable on the ground behind the little house bar in Aribeau sur Somewhere. We had a great evening with Philippe, Laurence, Patrice, Sandrine, David and Cid. The dinner started with delicious little fingerfood and champagne (yes again, sorry, that is the local drink here and it is impolite to refuse. I think). Around 10 o'clock Philippe came into the diningroom with a large and rusty iron barbecue that was glowing in the dark. "This is a barbaras, an outdoor barbecue that we use in ski-resorts. After a day in the snow, you eat outside and use this barbecue. You can also use it indoors." I looked a little afraid to the glowing steel mini tank that was firmly placed on the pear wood dining table, but I got distracted by the dishes filled with marinated meat. Boy, that tasted all too good. My frustrating experiences of last week with the FranceTelecom/Wanadoo/Orange- nazi's melt like snow for the sun. All of the sudden I remembered that French people are good people because they love good food, good wines and each other. Around 1 AM we left the burning dining table; it was time for a music quiz! DJ Phil demonstrated his broad collection of songs in the I-Tunes library and the game was simple: be the first to shout out the name of the band you hear and youwin a point. Of course it was boys against the girls and we danced like crazy people on U2, Joe Dessin or was it Alain Delon, the Bronski Beat and the Singing Lady without a name. I forgot who won the quiz because around 3AM Cid introduced me to a new drink; Cef 31. Some kind of liquid toothpaste containing 28% alcohol and very handy if you are stopped by the police. "Hellleu offizzer, nonooo, alcohol, smell my breath! I did not drunk....'

Grease again

'Dus die jongen is in de vakantie verliefd geworden op dat meisje, maar omdat zijn vrienden dat stom vinden, doet hij stom tegen haar als hij haar weer op school tegenkomt..' Oh. De meisjes knikken niet begrijpend en vragen wat dat meisje dan doet. 'Nou dan wordt zij boos en zijn ze geen vrienden meer. Maar later worden ze toch weer wel vrienden en dan is het allemaal goed.' Zo vertellen we in een notedop waar de film Grease over gaat omdat we net in de auto lekker hebben zitten mee te bleren met 'Hopelesly devoted to you'. 'Ik dacht dat het over Griekenland ging' zei Faye-Linn. Dat krijg je ervan als je kinderen goed zijn in Engels. Vannacht heb ik daarom de film van de virtuele bibliotheek geleend en vanavond een heuse Grease filmvoorstelling op het grote doek georganiseerd. Ademloos zaten de meisjes te kijken en ik voelde mij ineens heel oud. Grease is uit 1978; ik was toen 16 was en vond het allemaal reuze interessant wat daar gebeurde. En vandaag de dag ben ik alweer 47, zit ik wel met drie knappe vrouwen op de bank en speelt John Travolta zonder enige gêne een oudere man in de film Old Dogs. De tijd vliegt en de hele High School musical hype van vandaag is natuurlijk gebaseerd op Grease, maar niets kan het origineel imiteren. 'Pap, mogen we hem morgen nog keer zien, pleeeeaaseeee???'

Bevroren gezichten in Auron

In Auron, dat leuke skidorpje op nog geen uur autorijden van ons huis wordt deze week verwoed gepokerd in de sneeuw. Je moet toch wat om mensen te trekken, zal de lokale PR afdeling hebben gedacht en ze verwachten zeker 50 spelers die in de sneeuw gaan zitten pokeren. Ik ben slecht in kaartspelletjes, verder dan 31-en ben ik niet gekomen en dat terwijl mijn vader zo graag klaverjaste inclusief kraken. Ik weet nog steeds niet wat dat betekende, denk nog steeds dat het een soort stiften was, maar hij had er lol in. De huidige poker rage gaat daarom aan mijn deur voorbij al zal het met bevroren kaken op 2000 meter hoogte niet heel moeilijk zijn om een echte poker-face op te zetten.

Een halve kuub leesvoer

We zijn sinds het weekend serieus begonnen met een interne verhuizing. Kamers worden leeggehaald, behangen en geschilderd, buro's rouleren, netwerken worden opnieuw aangelegd zodat we nu echt allemaal kunnen printen en internetten. Er staan ook twee hoge en vooral ook volle boekenkasten. Waar we die gaan neerzetten is nog een raadsel, en dus ligt er tijdelijk een halve kuub boeken op de grond. Wel leuk, want je krijgt meteen zin om te lezen. Ik ben benieuwd of we straks allemaal overgaan op de Kindle op de nieuwe E-tablet reader van Apple.

Je download dan een boek en kan dit handig op een rustig lcd beeldschermpje lezen. Ik weet het niet hoor; dat geknisper van die bladzijden en vooral ook de herinneringen aan een boek al ik dan toch missen. Was dat neusprutje op pagina 68 niet tijdens die zware verkoudheid in de winter van 1954 en zijn dat geen opgedroogde tranen op de laatste pagina? Daar kan geen beeldscherm tegenop. Boeken blijven. Denk ik. Hoop ik. Voorlopig doe ik ze niet weg en kijk ik straks weer met veel plezier naar de ruggen in de boekenkast en verzin ik dat ik tijd genoeg heb om ze allemaal nog een keer te lezen. Dat is dan wel tijdens een ander hoofdstuk in mijn leven.

Open brief aan het Lucas Andreas -afdeling A4

Deze brief is bestemd voor iedereen die verantwoordelijk is geweest voor de zorg van mijn vader de heer J.A. Kuijer. Hij is opgenomen op 13 juli 2009 en gedurende 5 maanden onder behandeling geweest voor een darmkankeroperatie. Jan Kuijer heeft na de operatie een reeks complicaties gehad die hij ook allemaal weer te boven is gekomen. Daarbij had mijn een vader een chronische delier waardoor hij wisselend aanspreekbaar was. Voor de vervolgzorgplek was door het CIZ een somatische indicatie afgegeven.

Maar het lukte het Lucas niet een geschikte somatische plek te vinden voor mijn vader. Het Lucasziekenhuis was op de hoogte dat er in het Jan Bongahuis wel op korte termijn plaatsingsmogelijkheden waren. Daar waren wij als familie op tegen omdat het Jan Bonga geen somatische afdeling heeft en wij bang waren dat hij op een psychogeriatrische afdeling niet op zijn plek zou zijn, gezien de medische zorg die hij nog nodig had en ook omdat hij dan wel geregeld in de war maar zeker niet dement was. Het CIZ was het hierover met ons eens en heeft daarom ook tot 2 keer toe een indicatie voor een somatische afdeling gegeven. Het Lucasziekenhuis zou verder kijken, maar benadrukte wel continue dat mijn vader weg moest uit het ziekenhuis, omdat het ziekenhuis nu eenmaal een dure plek is. Dat begrepen wij maar wij bleven onze voorkeur uitspreken voor verpleeghuis Slotervaart en de Buitenhof.

Tot onze grote verbazing kregen wij eind november een telefoontje van het Lucas dat mijn vader op 1 december (al enkele dagen later!) geplaatst zou worden in het Jan Bonga. Zonder ons in te lichten was er contact opgenomen met het CIZ om de indicatie te wijzigen naar een psychogeriatrische verpleegplek. Het Lucas wilde kennelijk niet langer wachten op een meer geschikte plek voor mijn vader en heeft dus achter onze rug om de indicatie bij het CIZ veranderd. De overplaatsing was al een feit, alles was al geregeld met Cordaan en we konden niet weigeren. Er werd ons verzekerd dat dit slechts een tijdelijke opname zou zijn op een screeningsafdeling en daar zou dan bepaald worden welke zorg hij nodig had. Terwijl wij naderhand bij navraag bij het CIZ hoorde dat het Lucas nota bene om een indicatie voor 5 jaar (!) opname op een pg afdeling had verzocht. Dit is toen op ons uitdrukkelijk verzoek gewijzigd naar een tijdelijke opname, het enige wat wij nog konden doen op dat moment.

Vanaf dag 1 in het Jan Bonga ging mijn vader al achteruit. De medische zorg viel weg wat mijn vader dus blijkbaar nog zeer nodig had. Hij zat de hele dag in een stoel tussen allemaal zeer verwarde mensen wat nou niet bepaald stimulerend werkte. Daarbij zat hij constant in een vieze broek en zag hij er onverzorgd uit. Ik heb verschillende keren gebeld naar de afdeling om mijn zorg uit te spreken en de verzorging daar aangesproken maar daar werden ze zelfs een beetje geïrriteerd over.

We zijn nog in gesprek gegaan met de behandelend arts en afdelingshoofd en ze waren echt wel van goede wil maar het mocht allemaal niet baten. Mijn vader is 9 dagen na opname overleden. Ons inziens is het een totale misvatting van het Lucas geweest dat mijn vader beter af zou zijn op een pg afdeling. Hij was in de war maar niet dement en hij had medische zorg nodig. Daarbij is het Jan Bongahuis echt de meest vreselijke plek waar niemand zijn ouders geplaatst wil zien. Wij krijgen onze vader er niet mee terug maar met ons verhaal willen wij een duidelijke klacht afgeven dat er iets mis is in de verzorging en opvang van patiënten zoals mijn vader die niet in één van de 2 hokjes (somatisch of psychogeriatrisch) passen. Ik hoop dat u deze klacht serieus neemt en dit ook meeneemt in de behandeling van andere patiënten in een vergelijkbaar geval als mijn vader, zodat dit hen en hun familieleden bespaard kan blijven.

De kinderen van Jan Kuijer

Een nieuw avontuur met Orange deel 2

Waarin de nieuwe router de weg kwijt is en zichzelf in een knipperlichtstand heeft gezet, de telefonische helpdesk van Orange/France Telecom/Wanadoo mijzelf de verbinding laat verbreken en ik uiteindelijk nog een keertje wordt opgelicht.

1 minuut nadat ik op aanraden van de slecht articulerende helpdesk medewerkster de stekker van de telefoon er uit had getrokken belt ze terug op mijn mobiele nummer. 'Ja, dat ging niet goed geloof ik....' gaf ze zelf toe en we konden er gelukkig wel allebei om lachen alhoewel ik dat na 3 minuten alweer was vergeten want ze kon niets aan mijn storing doen op afstand. 'Er moet een monteur bij u langs komen, het is waarschijnlijk de Livebox. De monteur betaalt u zelf, mits het een fout is van Orange. Dan betaalt u niets voor het materiaal.' Nu ik dit gesprek woordelijk teruglees, begrijp ik het addertje onder het gras, maar op zo'n moment ben je het alweer zo beu dat je er wel 1000 euro voor over hebt, als die @#$!$ lijn eens behoorlijk werkt. Ik maak daarom een afspraak voor zaterdagochtend tussen 8 en 10 en verdraaid, om tien over acht staat er een monteur op de stoep. Hij bekijkt de draden, controleert of de stekker er goed inzit, herstart de router voor de 23e keer en probeert de Livebox dan op te zoeken op zijn laptop. Het signaal op 1 meter afstand kan nooit zo slecht zijn, maar toch kan hij het adres niet vinden. Tussen de 6 Liveboxen in ons appartementengebouw staan wij gerangschikt als Nice Aeroport Terminal 1. De monteur spreekt mij vermanend toe: 'Maar dat is niet de bedoeling;  waarom heeft u dat veranderd; u moet gewoon de naamcode aanhouden van de Livebox.' Ik ga maar niet in op deze opmerking al zie ik ook wel dat al mijn buren de zielloze namen van hun Livebox hebben aangehouden zoals de GCC120947 of de  Livebox 27D891. Dan mompelt de monteur iets onverstaanbaars en vervolgt wat duidelijker: 'Mmmmnja, heeft u de wachtwoorden van deze Livebox? Die staan op het originele formulier wat u heeft gekregen en moet bewaren...' Ik moet de monteur alweer iets opbiechten: 'Ik heb dat wachtwoord veranderd want fjied67494hjire849474939002jdksldsjdfoo9eweiu leek me best onhandig om te onthouden. Dus nu is het abfabenfrance....'. De monteur vind dit helemaal niets en legt mij omstandig uit dat het niet de bedoeling is dat klanten zelf in de Livebox configuratie gaan rommelen want daar kan je storingen van krijgen! Wat een kletskoek. Maar na 4 jaar Franse Riviera wind ik mij hier niet meer over op; dit soort slappe hiëarchisch gedreven prietpraat gaat voortaan mijn ene oor in en het andere weer uit. 'En, doet ie het al? besluit ik het over een andere boeg te gooien want de monteur komt tenslotte om een technisch probleem op te lossen en niet om mij een lesje te leren. 'Tsja, u heeft een ouderwetse Livebox, u krijgt van mij een nieuwere versie, die heeft 4 dB meer ontvangst en dan kan hij het signaal wel vasthouden....' Ik wijs de man op nog een Livebox op onze andere lijn die het met het zwakke signaal prima doet. 'Ja, dat is raar, maar soms werken ze niet. Daarom zijn er 3 maanden geleden nieuwe modellen ontwikkeld; die zijn echt heel goed!' Verwachtingsvol wacht ik tot de monteur terugkomt met een grote doos en daarin een mooie strakke witte Livebox. Zal ik zeggen dat ik deze defecte Livebox nog geen 6 weken geleden zelf heb opgehaald in de Orange/France telecom/Wanadoo en dat hij als nieuw is meegegeven? Ik heb eigenlijk helemaal geen zin in om dat allemaal uit te leggen; wat een prutsers zijn het toch allemaal. Als de Livebox aangesloten is en inderdaad signaal afgeeft, moet ik mijn handtekening zetten onder de reparatie opdracht: vierenvijftig euro?! zeg ik verbaasd. 'Maar het is uw Livebox die stuk gaat dus waarom moet ik er voor betalen?' De man legt uit dat de Livebox gratis is en dat ik die ook had kunnen omruilen in de France/Orange/Wanadoo winkel. Die 54 euro zijn de kosten voor de monteur. De gedachte aan die horror winkel met dat valse personeel dat mij een oude Livebox meegeeft, nee dankuwel, daar kom ik niet meer. De moraal van dit verhaal is dat je van al die Franse prutsers met hun superomslachtige systemen en bekrompen denkwijze steeds vaker gaat beamen dat Frankrijk een mooi land is maar dat het jammer is dat er Fransen wonen. En dat uitgerekend ik, als groot fan, dat nu ga denken is best sneu.

De weg naar zelfredzaamheid

Ja lieve lezers, dat is nog eens een intrigerende blogtitel en dan te bedenken dat het dit keer over behangen gaat. Als kind hebben we meegekregen dat je je handen moet laten wapperen en dus hebben we altijd zelf geklust; mijn ouders waren de vaste behangers in huis en standaard discussie tussen mijn ouders was wel dat mijn moeder heel kritisch naar het plakwerk van Pa zat te kijken en dan commentaar had op een vouw of een naadje. Mijn vader plakte onverstoorbaar door en riep dan: 'Dan hang je daar maar een schilderijtje op.' waarna hij toch weer zuchtend opnieuw die baan ging plakken. Alle kinderen kunnen wel - als resultaat van goed voorbeeld doet volgen - in ieder geval allemaal goed klussen en ik vind het leuk om dit aan mijn meiden te leren want een vrouw die zelf geen spijker in een muur kan slaan, dat kan vandaag de dag niet meer. En zo kunnen mijn dochters nu al planken zagen, spijkers in muren slaan en begrijpen ze sinds dit weekend ook hoe ze moeten behangen. Er wordt serieus meegewerkt aan Operatie Eigen Kamer waarbij de dames deze week voortaan ieder op een eigen kamer gaan slapen. Gedurende de verbouwing slapen we wel met z'n allen in het grote bed want dat is toch ook wel weer heel gezellig.

Een nieuw avontuur met Orange

De Spiksplinternieuwe LiveBox die ik na veel vijven en zessen had gekregen van Orange/France Telecom/Wanadoo doet het al een paar dagen niet meer. Met grote vrees voor een nieuw avontuur zonder einde pak ik de telefoon, druk 3900 en hang eerst 20 minuten aan de lijn voordat ik een slecht verstaanbare dame aan de lijn krijg: 'Jeeeuah, U moet de snltecn aanzgtsn en dan vklkeorn en hnsldth...' Eeeeh. mevrouw, de lijn is heel slecht (leuk om dat te zeggen tegen het bedrijf dat die lijn heeft aangelegd). Door haar op een subtiele manier duidelijk te maken dat het DUIDELIJK ARTICULEREN best handig is voor met name de persoon aan de andere kant van de lijn, komen we moeizaam tot een gesprek. Ze adviseert mij om alle dingen te doen die ik een paar minuten daarvoor al had gedaan en ondanks mijn protest moet ik weer de stroom er af halen, 2 minuten wachten, geen resultaat. Dan moet ik de netwerkkabel eruithalen en weer herstarten, 2 minuten wachten en geen resultaat. 'Trekt u nu eens de telefoonstekker eruit..' Nou, dat lijkt me geen goed idee, want dan...'Meneer! Ik ben hier om uw probleem op te lossen, u kunt gewoon de kabel eruit trekken, want dan kan ik de lijn doormeten.' Overrompeld door zoveel duidelijk uitgesproken assertiviteit (ze kan het dus wel) trek ik de stekker eruit en de verbinding is direct verbroken. Zucht, het wordt weer een lange dag met Orange/France Telecom/Wanadoo. Gelukkig is het bijna weekend.

Ab is trots op Fab

Vanaf maandag is Fab officieel NEI therapeute. De afgelopen maanden waren ook voor haar best slopend en als je er dan zo weer uitkomt, dan geef je eigenlijk het beste voorbeeld aan je toekomstige klanten. Download de flyer hier of kijk op www.abfab-coaching.com

Dit is zwaar de Max

Echt heel grappig; ik ben sinds een paar dagen in gesprek met een stukje software. Dat schrijft hij ook: 'Beste Ab, Ik ben geen mens zoals jij maar een stukje software dat je zo goed mogelijk antwoord zal geven op je vragen....' Prachtig dit, het is net alsof ik met R2 uit Star Wars aan het mailen ben. Hij wilde zeggen 'Awesome' en vertaalde dit als 'Zwaar de Max'. Ik heb de software nu zover gekregen dat als er meer Nederlandse klanten komen en hij wil iets populairs zeggen dat hij dan moet schrijven 'Mozeskriebel! Dank voor je bestelling.' Ben benieuwd of dat werkt, hahaha. Dit pratende stukje software begeleidt in ieder geval de bestelling van mijn eerste TweetNotebook; een notitieblok met onderaan elke pagina een tweet (berichtje) op twitter van het afgelopen jaar. Aangezien ik vorig jaar 392 Tweets heb verstuurd, is het blok 392 pagina's dik. Ik ben benieuwd hoe het eruit ziet maar dit zou weleens een hit kunnen worden qua drukwerk en de content uit de virtuele wereld. Welke Nederlandse printer duikt hierop?

Dat zal Pa wel leuk vinden

Een maand na de begrafenis wordt het tijd om eens na te denken over een passende grafsteen. Brr, wat een raar woord eigenlijk; een gedenksteen is beter. Het maken c.q. kopen van een dergelijke steen is al een wereld apart maar als ik over het kerkhof loop, wat ik overigens graag doe omdat je er zoveel verhalen terugleest over zoveel verschillende mensen, dan zie je toch veel vooral veel dezelfde soort stenen. Omdat Pa 43 jaar lang naar het Centraal Station in Amsterdam ging en daar een belangrijk deel van zijn leven mee heeft gedeeld, leek dit gebouw mij wel een mooi symbool voor een gedenksteen. Annemie Mommers in Maastricht maakt prachtige beelden en zij is nu druk bezig om deze schets/maquette om te zetten in een prachtig beeld waarbij de klok boven de ingang op 19.10 staat; het tijdstip dat Pa op zijn laatste station is aangekomen.

Chinees wil loempia van Ab maken

"You want to fight with me he? I am not afraid of you!' Het lijkt even of ik in een goedkope versie van een Bruce Lee film terecht ben gekomen, maar ik sta gewoon in het Transavia gangpad van de vlucht Nice naar Amsterdam. De langharige Chinese jongen trekt zijn truitje aan de hals wat naar beneden zodat ik en alle omstanders een donkerblauwe tattoo zien. Hij had natuurlijk gehoopt dat we allemaal zouden slikken en zeggen 'eeeeeeeh, dat is het teken van de Schele Smaragden bende! of zo, maar niemand zei iets. Het zag er ook uit als een geknakt fietsstuur, maar die observering hield ik wijselijk voor mij. De Chinees bleef mij doordringend aan kijken en zei nogmaals luid: 'I am not afraid of you!' Ik dacht aan vriend Dick die mij een handige Israelische Kapap klap heeft geleerd die ik vast nog weleens in de praktijk zal brengen, maar liever niet vanavond want het is al laat en ik wil gewoon slapen weet je. Dan slaat de gekke Chinees de hand weg van een man die zijn hand op de rugleuning van een stoel had gelegd. 'Go away you, I am blind! My brother hit my eye and I can kill you too, you know!'. Hij haalt een balpen uit zijn zak en houdt deze vast als een steekwapen. De man voor mij doet onverstoorbaar zijn hand weer terug op zijn plaats. Is deze man een gek of een held? Oh nee, het is Arnoud O. weer, mijn partner in crime. Samen kunnen we HongKong Foei vast wel in het vakje boven zijn stoel proppen, maar dit is ook wel het type dat niets te verliezen heeft. Ik zeg daarom heel rustig 'Take it easy man, relax' waarop Mister Chinatown gaat zitten. Pfoe. Bij de uitgang waarschuwen we de bemanning dat er een vechtlustige Chinees op rij 12 zit. Veel plezier er mee. Vliegen met Transavia is nooit echt saai. HaaaaaaVeeeeeeeee!

Pop-art by Faye-Linn

Het gaat er hier steeds creatiever aan toe; Fabienne bouwt haar eigen website in drie talen, Bijou speelt op de piano en danst er wild op los, Faye-Linn typt driftig een verhalenbundel bij elkaar, is verslaafd aan de website www.knutselwereld.nl (slim idee van Pritt) en heeft zich nu ook op Pop-Art gestort; kleine kleurige vlakjes die samen 1 geheel maken. Een oude etalagepop werd zo omgetoverd tot een kunstobject. Mooi he?

Kittige blondines en de leukste stewardess van het jaar

In totaal 21 uur vertraging op Nice airport gaat je niet bepaald in de koude kleren zitten. De ochtend en de middag werden steeds meliger en het voelde een beetje alsof we op een survival weekend waren. Murw van de broodjes kaas en lauwe koffie achter de douane wilden Arnoud O,Jan Peter  K. en ondergetekende het liefste weer naar buiten om in het restaurant onze tanden in een stuk wildgebraad te zetten. We werden doorverwezen naar Nathalie; een kittige blondine; 1 meter 55 hoog en chef d'equipe van de douane. Ze keek nors naar een vervelende man die op hoge toon eiste dat hij met zijn twee hondjes aan een roze riempje naar buiten wilde. Nathalie rolde met haar ogen, draaide zich met een arrogant pruillipje om en liep weg, tegen de innemende inborst aan van Peter Jan die het wel meteen voor elkaar kreeg dat de deur voor ons werd opengezwaaid. Arnoud gaf haar nog een charmante kushand en zo zaten we ineens boven het gepeupel op de eerste verdieping met als enige nadeel dat er in het restaurant geen speaker hangt met informatie wanneer je vlucht vertrekt. We keken daarom al etende als sluwe haviken uit onze ooghoeken naar onverwachtse bewegingen in de mensenmenigte. 'Heehee, er gaan nu 3 mensen van onze vlucht staan, waar gaan die naar toe?' Met ons neus tegen het raam keken we ze na en moesten alledrie bekennen dat we het bord op de begane grond niet meer van deze afstand konden lezen. Het was loos alarm; pas tegen 1500 uur werd het duidelijk dat er een speciaal vliegtuig voor ons naar Nice kwam. Het duikvlucht vliegtuig stond nog steeds beduusd aan de kant terwijl ieder haarscheurtje aan de vleugels werd gefotografeerd. Eenmaal aan boord was de stemming jolig; we hadden immers een half vliegtuig voor ons alleen en de purser bood ons gratis eten en een drankje aan. Unaniem werd door ons Wendy Hoeve gekozen als de leukste stewardess van 2010; zonder dralen schonk zij met deze Award voor ons champagne in, ook al was dat niet de bedoeling. 'Ach, een drankje is een drankje toch en deze jongens hebben het verdiend' lachte ze lief naar de purser. Licht in ons hoofd verlieten we het viegtuig en werden we bij de gate opgewacht door struise en streng kijkende KLM dames in het blauw die voor deze gelegenheid als postbodes waren ingezet. 'Nou zeg, een brief van Transavia, we krijgen vast nog een goedmakertje' riepen we blij tegen elkaar. De inhoud van de brief was echter als een koude douche; 'excuses voor het ongemak en wilt u dan nu even het enqueteformulier invullen hoe u onze service heeft ervaren...'.

Sensationele duikvlucht van Amsterdam naar Nice

Een 'live report' vanaf de luchthaven van Nice waar ik sinds gisteravond vertoef in het weliswaar aangename gezelschap van vertrouwde internationale forensen Arnoud O. en JanPeter K. maar waar de stemming toch steeds bedrukter begint te worden. Komen we ooit nog aan in Amsterdam?! De HV vlucht van Amsterdam naar Nice kwam gisteravond, zo vertelde de piloot met nog een lichte trilling in zijn stem, terecht in zwaar noodweer. De hevige turbulentie liet hem geen andere keuze dan een spectaculaire noodduik te maken in een hoek van 45 graden waardoor de stewardess achterin gewond raakte aan haar nek en alle passagiers dachten dat hun laatste uurtje geslagen had. Het vliegtuig moet dan volgens de internationale voorschriften aan de grond blijven voor een uitgebreide inspectie omdat er een vleugel kan zijn geknakt wat niet eens zo'n rare gedachte is. De laatste stand per 14.10 uur vandaag is dat de foto's door Transavia Amsterdam niet zijn goedgekeurd en nu moet Boeing in Seattle hun fiat geven of het verantwoord is om te vliegen. Ondertussen zijn de broodjes kaas bij het buffet op en worden we ongeduldig. Gelukkig horen we net dat we deze vlucht niet meer hoeven te betalen en er 'naar alle waarschijnlijkheid' vanavond om 18.00 uur een extra vlucht wordt ingezet om ons alsnog naar Amsterdam te transporteren. Op dit goede nieuws hebben we maar een 'pichet rouge' laten aanrukken en zitten we nu aan de entrecôte met roquefortsaus te wachten op de aankondiging dat het nieuwe vliegtuig klaar staat. Ondertussen worden er wel zaken gedaan dankzij de gratis Wifi verbinding, rollen de moppen over tafel en vermaken we ons wel.

Een trein vol groene appels

Niets is onmogelijk in de tijd van digitale creatie. Je kan nu zelfs met je Iphone een commercial maken. Shop in je Mp4 wat digitale appels, haal het door AfterFX en je krijgt een perfect resultaat. Ik ga dit van de week eens in de Amsterdamse metro uitproberen.

Snorkelen tussen de auto's

Als je drie weken bent weggeweest, dan is het oh zo heerlijk om weer in je eigen bed te kunnen slapen. Ik bedoel; dat 4 centimeter dikke matrasje op zolder bij mijn moedertje heeft zijn charmes maar je ligt nergens beter dan in je eigen bed. Alice, de buurvrouw heeft al die tijd netjes de post gerangschikt en voor de goudvis gezorgd en binnen hebben we nergens lekkage ontdekt of weggewaaide stormluiken. Want het heeft hier wel behoorlijk gestormd; zelfs de boulevard van Cagnes stond onder water. Als de zeespiegel zo blijft stijgen zal de waarde van ons huis gelukkig wel meestijgen. Stel je eens voor dat het dorp onder water komt te staan, dan komt er onderaan onze berg een prachtige baai a la Les Issambres. Met een mooie plek voor de snorkelaars. Klimaatverandering? Wij zijn er klaar voor!

Een gelukkig 2010

De beste wensen voor het nieuwe jaar klonk nog nooit zo gemeend als dit jaar. De afgelopen weken hebben we behoorlijk wat moeten incasseren dus we kijken inderdaad uit naar dat nieuwe jaar. We zitten in ieder geval niet bij de pakken neer en onder het motto 'arbeid maakt macht' werken we ons er wel weer bovenop. Op deze weblog zijn de afgelopen 10 maanden meer dan 115.000 pagina's bekeken en verwelkomen we maandelijks zo'n 3000 unieke bezoekers. Speciaal voor jullie verschijnen de blogs - net als wij - vanaf volgende week weer in een regelmatig vaarwater. Wees voorzichtig met vuurwerk en geniet van elkaar. Count your blessings.

Een frituurpan van twee meter lang

Na de ontruiming zijn we begonnen met het schoonmaken van het horeca pand. We stuiten daarbij op professionele apparatuur zoals een gekoelde RVS werkbank en een frituurpan van 2 meter lang. Wie hier belangstelling voor heeft, kan ons bellen of mailen want voor 2010 is het openen van een snackbar niet in onze planning opgenomen.

Felice Natale et Bravissima Fay-Lina!

Prettighi Kerstfeestini di Bibi

Al vroeg in de kroeg

'Geen dag is hetzelfde!' roepen we al jaren en om dat te bewijzen zaten we vanochtend ineens om half acht in een Amsterdamse kroeg aan de koffie terwijl er buiten 20 man sterk paraat stonden om ons bedrijfspand in de Amsterdamse Pijp te ontruimen. De verantwoordelijke Hoofdbaas politieman is echter 20 minuten te laat en dus drinken we maar koffie in de Regenboog. Het bedrijfspand op 100 meter van de Regenboog hebben we al jaren in ons bezit en is altijd verhuurd aan verschillende horeca uitbaters waarvan de laatste deze zomer besloot om zijn huur niet meer te betalen. Tsja, dan volgt er een gerechtelijk bevel en staat er ineens een deurwaarder namens de Koningin der Nederlanden en namens AbFab op de stoep, bewapend met een slotenmaker, een aantal agenten en 15 verhuizers plus twee enorme vrachtwagens.

'Komen jullie ook voor de ontruiming?' vraag ik argwanend aan de chauffeur die onderuitgezakt achter het stuur zit te roken terwijl zijn zware dieselmotor de slapende buurt wakker ronkt. 'Jazeker, om acht uur gaan we naar binnen.' gaapt de man terwijl hij tegen zijn slaap vecht. Blijkbaar is er nogal wat (weg) te halen bij zo'n ontruiming. Maar zo groot is het pand nou ook weer niet dus twee vrachtwagen lijkt ons wat veel. Een gemeente ambtenaar belast is met dit soort ontruimingen vertelt mij dat hij 'welles een keer een Hells Angel heb gevonden die zich door z'n kop had geschoten'. Ik begin het nu toch wel spannend te vinden en vergeet mijn bevroren voeten. Ontdekken we straks een illegale marihuana plantage, of een partij gestolen LED tv's? De slotenmaker bouwt de spanning verder op want de deur wil niet zomaar open. Met een boormachine worden dan de sloten eruit geboord en gaat de deur eindelijk open. Helaas vinden we geen spannende zaken, maar wel een hoop troep, een nieuwe bar met biertap, bouwlampen, losse radiatoren en gipsplaten. Kortom, een pand dat half gerenoveerd is en waar we de komende weken eens onze tanden en handen in gaan zetten om het weer bewoonbaar te maken.

Overwinteren in Amsterdam

Via vriend en buurman Jos van Vliet horen we dat het weer aan de Franse kust abonimabel is. Zware stormen, enorme regenbuien en dan ook nog eens ijskoud; we zitten deze maand beter in Amsterdam en waarderen de zachtgekookte aardappelen, de spruitjes en de centrale verwarming bij m'n moedertje meer dan ooit.

Een maag van schokbeton

Soms heb je van die dagen c.q. weken dat het allemaal een beetje tegenzit. Ik heb gelukkig geleerd dat er bij elke tegenslag een nieuwe deur opengaat naar een nieuwe kans, dus 2010 kan eigenlijk alleen maar beter worden. Tot die tijd eet ik redelijk ongecontroleerd alles wat mij voor 'den beck' komt. Er schijnt een wetenschappelijke verklaring te zijn voor de combinatie verdriet en veel eten en dus startte ik vanochtend tegen half elf met een hazelnoot taartje als ontbijt om mijn verjaardag te vieren wat nog geen uur later werd afgetopt met een palingtaartje tijdens de vroege lunch. Het palingtaartje werd feestelijk bedolven onder 2 dikke nieuwe haringen met uitjes en zuur. Jaja, Michele weet wat een jarige Ab lekker vindt. Tot slot verorberde ik bij JuniorSenior gedachtenloos nog een boterham ossenworst met mosterd en voor ik het wist ging daar ook nog een boterham met pindakaas naar binnen. Mijn slim fit overhemd protesteerde een beetje van die opbollende combinatie dus ik hield dapper mijn buik in en scheurde in de Franse voiture die nog nooit zoveel pekel heeft geproefd koers naar Utrecht Centraal alwaar ik zoon Sam van een bevroren trein perron kon ophalen. Door de lange gangen van Hoog Catharijne liep het water mij ineens in de mond bij de Döner Kebab stand en voor we het wisten aten we zo'n heerlijke opgerolde pizza met knoflooksaus. Terug in Amsterdam werd ik geknuffeld door mijn meisjes en aten we allemaal een moorkop op die ik terloops bij een bakkertje had gescoord. Ik geef toe; een Amsterdamse moorkop is geen Bossche Bol maar toch wel erg lekker. Omdat we redelijk gaar zijn gingen we vanavond vroeg eten en het werd op mijn verzoek kaasfondue. Met lekkere grove worst, champignons en een glas volle rode wijn. Qua toetje blijft een ouderwetsche vlaflip het altijd goed doen maar bij de koffie kon ik geen boe of bah meer zeggen. Totdat Sam zijn verrassing tevoorschijn haalde; een mega zak drop met Heksenhylstaafjes en van die dropstaafjes met die zoete kleurtjes erin. Gelukkig at iedereen dapper mee en was de zak na een half uurtje leeg. En dan moet kerst nog beginnen.

JuniorSenior tegen verbod snoepreclame

JuniorSenior reageert op de wens van De Consumentenbond waarin men aanstuurt op een verbod op snoepreclames voor kinderen onder de 12 jaar. Zelfregulering vanuit de branche is volgens de bond niet goed genoeg en de Consumentenbond eist een aanscherping van de regels. ‘Het is voor ons klip en klaar dat de Consumentenbond niet voldoende deskundig is op het gebied van kinderen. Zij kunnen dus ook niet weten dat het verbieden van reclame geen effect zal hebben op het (over)gewicht van kinderen’, aldus Fabienne van Dillen. ‘Sinds het bestaan van JuniorSenior propageren wij al de ‘empowerment’ van de kinderen. Regel nummer 1. in communicatie met kinderen is dat kinderen enige ‘controle’ willen hebben. Als je met hen iets wil bereiken dan moeten wij, als volwassenen hen - binnen bepaalde randvoorwaarden - de keuze geven. Op het moment dat je iets gaat verbieden ontstaat er onvrede en willen kinderen het nog liever hebben. Dat heeft dus totaal geen effect. Daarbij hebben wij in Nederland, net zoals in andere Westerse landen, onbewust een besef bij de kinderen gekweekt dat 'gezond niet lekker is'. Het volgende voorbeeld; als een kind zegt: ik lust geen sperzieboontjes, dan zeggen ouders standaard: ‘Maar het is gezond, dus je moet het opeten’. Zo is er bij ieder van ons én bij onze kinderen al van jongs af aan ingestampt dat gezond nou eenmaal moet, en lekker niet gezond is. Een koekje met de tekst ‘met gezonde granen’ is daarom minder aantrekkelijk voor kinderen; het zal wel niet lekker smaken.’ Van Dillen: ‘In plaats van verboden op te stellen die averechts werken, zou het de overheid sieren (en ook de Consumentenbond) als er zou worden gewerkt aan een cultuurverandering. Een cultuur waarbij gezonde producten als lekker en leuk worden gepresenteerd en waarbij af en toe een koekje of een snoepje best mag. Als je als kind maar lekker buiten kan spelen en bewegen, kan soms een snoepje namelijk helemaal geen kwaad.  Mits we de balans maar weten te bewaken en daar ligt een rol voor opvoeders. En niet voor de overheid.’

De digitale kleren van de keizer

Er wordt steeds meer online gekocht en sommige winkels zien hun klanten helemaal niet meer en leveren alleen nog maar per postorder. Voor zaken die je toch moet passen om te kijken of het je staat lijkt Internet wat minder geschikt, Maar dankzij Augmented reality is ook daar nu een oplossing voor gevonden. Dit is een mooi voorbeeld voor horloges en ringen; ik zie het al gebeuren dat je straks in je blote kont voor je webcam staat, een print op je lijf plakt en dan zie je je zelf in dat nieuwe strakke pak. Of in de nieuwe Marlies Dekkers. Leuk voor je buren.

JuniorSenior says Happy New Ye-AR

Volgende week valt ie bij onze relaties in de brievenbus; de Kerstkaart van JuniorSenior. Voor de mensen die niet goed snappen wat ze met die kaart, hun laptop en de webcam moeten doen, legt Bijou het even uit.

Murw

Murw. Het is een prachtig woord dat precies mijn gevoel aangeeft. Nadat afgelopen dagen zoveel emoties door je lijf zijn gegaan, is dat lijf nu best moe. En mijn hoofd zit ook nog eens verpakt in watten. Ondertussen heb ik soms koude rillingen, begint mijn keel zeer te doen en roep ik heel hard tegen mezelf: 'voor de Varkensgriep heb ik nu even geen tijd hoor!'. Mijn moedertje probeert de draad ook maar weer een beetje op te pakken en ik help haar door in ieder geval de stroomdraad aan te reiken van de kerstverlichting. Dat staat toch weer wat gezelliger.

En zo rommelen we een beetje door de dagen heen.

Als er muziek is, dan is er ook een plekje om te dansen.

Als mijn vader ergens muziek hoorde; een draaiorgel of een orkestje, dan stond hij als eerste op de dansvloer. Of dit nu in een winkel was of op straat, het maakte niet uit. Dit overigens tot groot ongenoegen van mijn moeder die helemaal niet graag in de belangstelling staat, maar zich wel altijd lachend liet meeslepen. Waren we net een dagje op het strand geweest en speelde er een draaiorgel op straat een wals dan ja hoor, mijn ouders stonden ineens op straat te dansen. Als kind wilde je op zo'n moment het liefst door de grond zakken en zeggen 'Ik ken die mensen écht niet hoor!', maar zij hadden plezier en nu heb ik er groot respect voor. 'Mensch, durf te leven!' waar is dat ook alweer van? De afgelopen dagen zijn al met al behoorlijk intensief voor de familie nu Pa er niet meer is. Mijn lichaam is gevuld met een emotie waardoor ik niet kan slapen en ook weer heel vroeg wakker ben. Is dit dan 'het rouwen'? Ik voel me verdoofd en lamlendig maar gelukkig niet voldoende om in de verkeerde trein te stappen, op weg naar naar Maastricht. Op mij Ipod luister ik naar de liedjes die we deze week hebben uitgekozen voor de herdenkingsdienst. 'Dit is mijn club' van Jiskefet is het Ajax lied en ik zie mijn Pa weer met mij in de Arena staan; wij als twee trotse Amsterdammers die naar hun cluppie toegingen op zondagmiddag en met 50.000 man sterk (minus de tegenstander dan) dit lekker meebrulden. Mijn herinneringen nemen de overhand en het uitzicht in de trein coupe wordt vertroebeld door de tranen. Ik kijk naar buiten. Nog anderhalf uur en dan ben ik weer samen met m'n meisjes. Fab is in haar eentje met de meiden en de hond vanuit Nice naar Maastricht toe gereden. Wat een stoere vrouw heb ik toch. Ondertussen is alles nu zo'n beetje geregeld. Best bizar om te kiezen voor een graf en dan antwoord te moeten geven of het een eenpersoons of tweepersoons graf moet zijn. 'Eh mam, als jij over eeeh 20 jaar gaat hemelen, wil je dan lekker naast Papa liggen?' Mijn moeder knikt verdoofd en laat alles langs zich heen glijden. Ze mist haar maatje meer dan ooit en heeft ook helemaal geen zin in een kerstboom. Vandaag is ook nog eens hun 53 jarige huwelijksdag, wat een waardeloze timing allemaal. Vanavond gaan we bij haar logeren voor 2 weken en dan maken we het toch maar gezellig met een kerstboompje. Dinsdag is de begrafenis op Vredenhof, de meest Amsterdamse plek die we konden vinden. Er is tijdens de dienst plek voor 50 mensen en dat is dan ongeveer de familie uit verschillende windstreken. Ik krijg wel veel berichtjes van mensen die ook even afscheid willen nemen, dus het zal wel drukker worden dan we denken. Ach, dat zou mijn vader alleen maar leuk vinden; hoe meer mensen, hoe gezelliger. Maar wat zeg je op zo'n moment over je vader? En straks krijgen wij de slappe lach, daar zijn mijn zussen en ik heel goed in; om op serieuze momenten te gaan giechelen en dan niet meer kunnen stoppen. Alvast mijn escuses voor als dat mocht gebeuren. 'Je moet gewoon je blog voorlezen, dat is een mooi stukje' zegt m'n zusje. Ik ben alleen geen goede voorlezer, nooit geweest. Ga ik het dan hebben over hoe hij mij heeft leren vliegeren? En dat ik hem midden in de nacht kon opbellen om mij op te halen omdat ik met mijn motor met pech langs de weg stond? Of moet ik vertellen over zijn eigen jeugd? En dat hij zijn dromen (zanger worden of een eigen restaurant beginnen) niet heeft kunnen waarmaken door de oorlog en de armoede. Maar dat hij het verdomd goed heeft gedaan met zijn leven en de zorg voor zijn gezin. Ik ben echt trots op mijn Pa. Dat heb ik hem gelukkig de laatste maanden nog vaak kunnen vertellen.

Poepie gas Pappie!

'Poepie gas Pappie!' was de standaard kreet die wij - drie kinderen op de achterbank- joelden als Jan Kuijer met zijn Opel Kadett Sport rakelings langs de vluchtheuvel op de Postjesweg scheurde. Mijn moeder riep dan tevergeefs: 'Kijk nou uit Jan' maar je zag dat ze inwendig ook wel moest lachen om die kwajongensgrap die altijd op dezelfde plek werd uitgehaald. Jan stuurde graag scherp door de bocht en waarschijnlijk waren we dan op weg naar het Amsterdamse Bos waar we met z'n allen op een harige deken met geplette broodjes de dag doorbrachten. Meestal viel mijn vader dan onder een boom in slaap want hij was vaak moe van de lange dagen hard werken bij de Wagons Lits. De wekker ging vijf dagen per week standaard om 4.30, dan stond hij op om eerst een sigaretje te roken en zich daarna te scheren bij het aanrecht in de keuken terwijl mijn moeder zijn ontbijt verzorgde; altijd een boterham met kaas en een met chocopasta plus een kop thee. Dan pakt Pa om half zes de eerste tram; lijn 17 die hem naar het Centraal Station toe bracht, precies op tijd voor de trein Zandvoort-Maastricht. Dat traject reed hij jarenlang op en neer en verkocht duizenden uitsmijters, broodjes en koppen koffie aan klanten in zijn restauratiewagen. Hij kende de vaste klanten bij naam, leende soms geld aan wildvreemde mensen die hun portemonnee verloren waren en kwam altijd thuis met mooie verhalen. Wij mochten op vrijdag opblijven tot Pa thuis was, dat was om 21.30 'savonds. Hij bracht dan altijd een verrassing voor ons mee; verse slagroomwafels! We hingen om kwart over negen al uit het open raam op 3 hoog en zagen -als we ons nek uitstrekten - nog net hoe Pa uit de tram stapte en naar binnen liep bij de snackbar om de hoek. Met in zijn ene hand de zware werktas met al het geld dat hij die dag had verdiend voor zijn baas en in de andere een karton met vloeipapier eromheen waar de wafels in lagen liep hij over de Hoofdweg naar huis. Vlak voor nummer 166 zwaaide de voordeur vanzelf open doordat blije kinderen aan het lange traptouw trokken.  Eenmaal binnen werd Pa eerst geknuffeld en daarna was het feest. Pa werkte in totaal 43 jaar bij de Wagons Lits in verschillende funccties; als kok, als steward en later als Chef S.O., de man van de Speciale Opdrachten die hem naar het buitenland toe brachten. Met de Winterberg Express naar Oostenrijk of met de trein naar Madrid; Jan stond zijn mannetje in het rijdende restaurant. Na zijn VUT, ruim twintig jaar geleden was iedereen bang dat hij in een zwart gat zou vallen omdat Pa nooit tijd had voor hobby's; het was werken en slapen en verder niets. Maar dat pakte goed uit; hij werd lid van sportverenigingen, brak weleens een rib tijdens een partijtje volleybal en kon genieten van zijn uitjes met de biljartclub en de klaverjasclub. Thuis werd mijn moeder langzaam verdreven uit de keuken; Jan was daar in zijn element als er veel onverwachts bezoek was. 'Hotel Amsterdam' was altijd open en maakte de lekkerste uitsmijters, een overheerlijke aardappelsalade of gebakken vis met een romige saus waar we nog steeds het recept niet van kennen, maar waarvan ik de smaak zo terug kan proeven als ik mijn ogen dicht doe. Op 9 december heeft Pa zelf zijn ogen dichtgedaan, moegestreden na een zware operatie waar hij nooit goed is uitgekomen. Vijf maanden lang lag hij in het Lucas ziekenhuis, hij heeft geknokt als een tijger tegen medische fouten, de daaropvolgende infecties en verkeerde medicijnen. We waren zo trots op Pa die langzaam weer bij zijn positieven kwam . Toen hij vorige week eindelijk werd overgeplaatst naar een verzorgingstehuis voor mensen in de war, werd het hem toch teveel. Mijn vader heeft mij opgevoed met simpele dingen 'werk hard, wees eerlijk en schrijf alles op wat mensen tegen je zeggen, dan kan je het niet vergeten.' Dat doe ik precies zo, papa en al weet ik nog dat je ook vond dat 'mannen niet mogen huilen en sterk moeten zijn' gaat dat laatste mij nu even niet lukken. Dankjewel Pa voor alles. Ik heb gelukkig veel mooie en grappige herinneringen die nu allemaal naar boven komen terwijl de tranen over mijn wangen stromen.

Link:

Het huis van de week staat in Seranon

Het gaat steeds beter met de onroerend goed activiteiten; steeds meer mensen bellen Linda dat ze een huis zoeken of willen verkopen. We zijn geen makelaar maar leveren diensten aan makelaars op het gebied van social media waarbij we via diverse netwerken on-line de pareltjes aan de Riviera promoten. Wat dacht je van deze? SERANON 06750 - 22 km van GRASSE, 16 km van FAYENCE, 20 km van GREOLIERES (ski pistes), 5 minuten van GOLF TERREIN. Gelegen aan de bekende ROUTE DE NAPOLEON. Rustig gelegen villa van 180m² op een terrein van 2800m². Woonkamer van 40m² met open haard, geheel ingerichte keuken, bijkeuken. 4 slaapkamers, een bureau/zolderkamer, badkamer, douche, 3 wc's, washok. Dubbele beglazing. Olie verwarming. Zwembad mogelijk. 285.000 euro PRIJS ONDERHANDELBAAR. URGENT!

Op zoek naar de kerstman

Het is de zondag na Sinterklaas en het lijkt mij wel een leuk idee om naar de Kerstmarkt te gaan in Finale Ligure in Italië, op zo'n klein uurtje over de grens. 'Ik las in de Riviera Times dat die markt er vandaag is van 8 tot 8, geinig toch?' zeg ik tegen Fab. Ze sputtert nog wat tegen dat ze eigenlijk vandaag het cash-flow overzicht moet maken, de crediteurendruk moet uitrekenen, de tuin een rommeltje is, er nog een was in de machine zit en dat de meiden hun huiswerk moeten maken maar met het compromis dat de dames hun huiswerk in de auto doen, ik de tuin van de week onderhanden neem en we vanavond samen alles gaan doen wat we moeten doen, stappen we om 10 uur in de auto. Na anderhalf uur arriveren we in Finale Ligure en is op de Grote Markt het kerstfeest in volle gang. Dachten we. Het feest is uitgesteld tot volgende week wordt ons verteld. Potverdorie, dat is jammer maar ja, dan eten we gewoon een pizaatje. Dat is het leuke aan Italie en meteen de reden van hun slechte economie; je koopt een hele goede pizza in een restaurant voor 3 euro 50. Dat kan toch niet?! Volgens mij betaal je dat ook voor een pizza in Zimbabwe. Na de pizza en een ijsje rijden we via de kust naar Alassio; het dorpje aan zee waar we eigenlijk wilden wonen maar dit niet hebben gedaan vanwege de afstand naar het vliegveld in Nice. In Alassio is het altijd leuk en ook nu weer is het druk en gezellig. Het is zo'n 13 graden en bewolkt, dit voor de meteorologen onder ons. De meiden rennen langs de zee, spelen op een opblaas glijbaan met de lugubere vorm van de neergaande Titanic, ik bel met Remco over een nieuw idee en Fab bestelt nog een kannetje munt thee. He ja, het is net alsof je naar het Vondelpark gaat op zondagmiddag, maar dan anders.

Frankrijk is een prachtig land...deel 4 (slot)

Waarin Ab het verzoek van France Telecom weigert om naar huis te gaan om daar France Telecom te bellen en uiteindelijk toch naar huis moet om de goed werkende oplader te halen die bij de defecte Livebox hoort...

Het is een ruimte van 2 bij 1,5 meter en er staat een groot kopieerapparaat te ronken. De sfeer is direct wat mij betreft ongewenst intiem maar niet voor de zwetende winkeldame. 'Zo, ik zal eens kijken wat er mis is met uw Livebox' ,zegt ze vastberaden alsof ze niet van plan is om mij een nieuwe Livebox te geven. Ze sluit het apparaat aan op een stekkertje en start een diagnose systeem op een PC. Binnen 1 minuut zegt ze 'Nou, hij is goed hoor, het ligt niet aan uw Livebox.' Oh help, een technisch adviserende vrouw die haar oordeelt laat afhangen van een Orange pruts programmaatje. Ik haal maar weer eens diep adem en leg nog een keer uit dat ik noodgedwongen twee Calimero Internet verbindingen heb omdat Orange of France Telecom mij geen fatsoenlijke verbinding kan leveren en dus twee actieve Liveboxen bezit en dat deze Livebox het écht niet doet en ik dat heel zeker weet omdat ik ze heb omgeruild en deze dus defect is. 'Dus lieve mevrouw, ik ben hier nu al de halve dag mee bezig dankzij France Telecom en ik wil deze Livebox niet meer, ik eis NU een nieuwe!' De jongen uit de winkel steekt zijn hoofd om het hoekje van ons peeshokje omdat het er toch wel rumoerig aan toe gaat. 'Nou goed, wat u wilt.' zegt de dame met een venijnige blik, trekt de stekker er bruusk uit en vraagt mijn telefoonnummer. Dat typt ze in het systeem, vervolgens het codenummer van de oude Livebox en ze doet demonstratief en zwaar zuchtend nog een paar handelingen om het extra ingewikkeld te maken. Daarna gaat ze naar het magazijn en komt naar buiten met de Livebox. Ook deze wordt met codenummers en al in het systeem ingevoerd en blijkbaar gekoppeld aan mijn telefoonnummer. Mijn hemel, het is een ordinaire router en niet eens een hele goede. Maar goed, ik heb 'm! 'Hartelijk dank mevrouw voor de service. U bent erg vriendelijk...' zeg ik niet gemeend en stap jubelend op mijn motor richting huis. Fab zal wel trots op mij zijn dat ik in mijn steenkolen Frans dit toch redelijk adequaat heb opgelost. Eenmaal thuis sluit ik alles direct aan en zie dan dat het lampje voor de verbinding blijft knipperen. Dat is raar, want dat werkte net nog goed. Weer de oude Livebox er op aangesloten, maar ook die knippert nu. Er is nu dus iets mis met de lijn. Zou die ouwe heks mij er gewoon vanaf gegooid hebben? Ik bel met 3000 en met 3017 en met 3027 en 3099 en leg de situatie steeds moedelozer uit. Over de Livebox, het omruilen, het opnieuw aansluiten en dat ik nu ineens geen verbinding meer heb. 'Tsja, dan moeten we uw lijn doormeten en dat kunnen we pas over 3 dagen'. Ik bijt uit frustratie met een soort oerkreet mijn USB kabel door en hou mijn mond. Na drie dagen zonder Internet is het knipperende lampje op de Livebox nog steeds hyperactief en bellen we maar weer. 'Nou, we hebben goed nieuws; uw lijn is prima in orde!' Maar waarom doet het Internet het dan niet? 'Ja, u moet even uw persoonlijke wachtwoord opnieuw invoeren, dat is blijkbaar door iemand gereset...' Door iemand? Ik weet wel door wie ja. En zo krijg je nog een ferme schop na vanuit de winkel waar ze mij voorlopig niet meer zien. Ach ja, Frankrijk. De zon schijnt er veel, de zee is mooi, er ligt sneeuw op de Alpen, de wijn smaakt heerlijk, dit verhaal opschrijven in vier delen doet mij goed en zo zakt de irritatie weer tot een aanvaardbaar niveau. Maar ik kan - en met mij vele anderen - nog wel een paar verhalen oprakelen over hoe omslachtig en tergend langzaam Frankrijk intern functioneert waarbij het werkelijk een godswonder is dat het de vijfde economische macht in de wereld is. Ik heb medelijden met iedereen die daar zaken mee moet doen.

Medisch dossier Jan Bonga update

Na de eerste week in het Jan Bonga huis zijn we bang dat we toch door het Lucas zijn genaaid, excusez le mot. Natuurlijk snappen we dat men na 5 maanden het bed nodig heeft en dat daarom die stoma eruit is gehaald, maar nu realiseren we ons dat er wel verdacht veel haast werd gemaakt met het verhuizen van pa naar het Jan Bonga huis. We waren eigenlijk aan het wachten op een plaatsing in een normaal verpleegtehuis en niet in een gesloten inrichting. Deze week ben ik op bezoek geweest bij Pa en hij zag er letterlijk afgetakeld uit. In elkaar gedoken, zijn ogen gaan schrikachtig heen en weer en hij reageert niet meer op mijn stem. Terwijl we een week daarvoor nog helder gepraat hebben. De dag voor zijn verhuizing vertelde hij tegen m'n zusjes dat hij wel zenuwachtig was, maar verder was deze man goed bij de les. En nu zit hij daar als een psychiatrische patiënt met ongewassen haren, in een smerige joggingbroek, zit de hele dag in zijn stoel, peutert aan onzichtbare stofjes op zijn t-shirt en speelt stommetje. Om en heen lopen mensen die serieus de weg kwijt zijn; mannen die uit het niets heel hard schreeuwen of met hun hoofd tegen de muur aan bonken, vrouwen die murmelend rondjes lopen in een grote zaal, het is allemaal zo verdrietig om te zien en helemaal als je eigen pa daar zit en je weet dat hij zich stil houdt omdat hij boos is. Maandag is er een gesprek met het CIZ om hem daar zo snel mogelijk weg te halen want als je niet gek was, dan word je het daar gegarandeerd. Het is echt te zielig voor woorden. Ik vraag me af hoe je als normaal denkend gezond mens kan voorkomen dat je ooit in zo'n huis wordt opgesloten. Blijf je baas over je eigen leven als je ouder wordt? Dit leven gun je je ergste vijand niet.

Frankrijk is een prachtig land...deel 3

Waarin Ab 15 minuten in de verkeerde rij staat in de verkeerde winkel, morele steun geeft aan een Russische blondine en uiteindelijk toch weer wordt weggestuurd.

In de France telecom winkel die er qua lettertype verdacht hetzelfde uitziet als de Orange winkel maar dan zonder zwarte muren wordt de mensenmassa vooraf ingedeeld op de ernst van de klacht. Er heerst een gespannen sfeer alsof we met z'n allen weten dat er slecht nieuws en een belabberde service aankomt en je toch niet kan weglopen omdat je geen alternatief hebt. En dat weten de medewerkers van France Telecom maar al te goed die je daarom als een volslagen nitwit behandelen; een houding die je overigens ook tegenkomt bij La Poste. Geef het klootjesvolk macht en ze zullen het met een demonisch genoegen misbruiken. 'Waar kan ik u mee helpen?' vraagt een puistige jongen met lang sluik haar.' Ik laat de router zien, vertel over de blikseminslag, toon de factuur en zeg dat ik hem vandaag wil omruilen. 'Mmm, ja, heeft u een omruilnummer?' Pardon, een omruilnummer? 'Ja u moet eerst bellen met 3099 en dan krijgt u een omruilnummer'. Ik leg geduldig uit dat ik dit voor het eerst hoor en dat ik zelfs een uur geleden heb gebeld met dat nummer en men mij garandeerde dat ik de router zonder problemen in deze winkel kon omruilen. Maar u kunt toch wel zo'n nummer voor mij maken? vraag ik, in de ijdele hoop dat ik de jongen deelgenoot kan maken van mijn probleem. De jongen kijkt mij geschrokken aan alsof ik iets illegaals voorstel. 'Nee, nee, u moet bellen met France Telecom en zij moeten dat nummer aanmaken.' Maar u bent toch France Telecom? 'Inderdaad, maar wij maken geen nummers aan.' Ik pak mijn mobiel en zeg demonstratief: Okee, wacht even, ik ga ze nu bellen, dan heb ik dat nummer zo voor u. Zag ik daar een valse glimlach als de jongen zegt: 'Helaas moet u ons bellen via een vaste lijn, anders werkt dat nummer niet.' Oh, wat raar, maar mag ik hier dan even bellen? Nu heeft hij echt plezier: 'Nee dat mag u niet, u moet thuis bellen.' De sfeer wordt een beetje grimmiger dus ik grom nog even door: Wacht even, begrijp ik het goed dat u zegt dat ik naar huis toe moet gaan, daar 3099 bellen, en als ik een omruilnummer heb gekregen, waar moet ik dan daar toe? Ik laat de man het antwoord zelf maar geven zodat hij inziet dat het best een omslachtig systeem is. 'Ja, dan komt u inderdaad weer naar ons toe met dat omruilnummer'. Ik kijk hem ongelovig aan en zeg dat hij een grap maakt. Om mij heen hoor ik mensen instemmend mompelen en 10 meter verderop begint een vrouw tegen een andere service medewerker te krijsen dat het idioterie! is. De stemming in de winkel wordt lekker broeierig en ik ga ook wat harder praten om wat olie op het vuur van de sluimerende revolutie te gooien. 'Ik vind dit echt RIDICULE! (oh wat een prachtig woord is dit toch om het Frans te roepen, probeer het maar) maar ik blijf hier staan en bel mijn vrouw en vraag of zij dat omruilnummer regelt bij uw collega. Kunt u mij vast wel inschrijven op uw lijst met uw....service voor uw clienten?' Dat kan natuurlijk niet. Stel je eens voor. Gelukkig neemt Fab de telefoon op en belooft ze om mij terug te bellen. Twintig minuten later belt ze dat ze nog steeds in de wacht staat. En ondertussen is de winkel nog steeds vol en warm, druk, lawaaierig en kijkt niemand blij. Dan belt Fab eindelijk terug en mag ik een 14 cijferig nummer opschrijven. Ik dring met Hollandse lompheid voor in de rij en zeg 'Nou ik heb het nummer, mag ik nu een nieuwe Livebox?' De dame achter de balie is gekleed in een slechtzittend zwart uniform en vraagt of ik de oplader heb meegenomen. Shit nee. Maar daar was ook niets mis mee. 'Sorry, u kunt uw Livebox niet omruilen zonder de oplader.' Maar ik wil geen andere oplader, dus dan houdt u de nieuwe oplader, stopt die bij mij oude Livebox en geeft mij de nieuwe Livebox. Alstublieft? Ik krijg het woord met moeite over mijn lippen. De mond van de middelbare dame wordt een klein streepje en ze bitst vals: 'Sorry, dat doen we niet.' Ik ben te verbaasd over zoveel non-service en ik wil die taart het liefste aan haar kitsch oorbellen heen en weer schudden en dan heel hard Aaaaaaa!!!! in haar gezicht gillen. Oh wat zou dat opluchten, maar dan doe je dan toch niet.Jammer is dat. Er zat dus niets anders op dan als een loser naar huis te rijden, de oplader te pakken en weer terug te gaan naar de France Telecom winkel (die eruit ziet als de Orange winkel) en waar ik steeds meer zin krijg om daar heel hard te slaan. Met grote stappen loop ik naar de service-balie en leg de oplader met een klap op de toonbank. 'Hier!' En nu wil ik een nieuwe Livebox!' De taart begint ineens te glimlachen en zegt 'Ach ja, komt u maar even mee naar achteren...' En voor ik het wist stond ik met haar in een klein bedompt kamertje en had deze dame een verrassing in petto waar ik niet op had gerekend...

Frankrijk is een prachtig land...deel 2

Waarin Ab met een opgeblazen Livebox voor een gesloten France Telecom winkeldeur staat omdat er teveel vechtpartijen zouden zijn geweest tussen het personeel en woedende klanten.

Binnen CAP 3000 was het opvallend rustig. Vorig jaar was de hele maand december een compleet gekkenhuis en kon je amper parkeren; nu is er parkeerplek genoeg en kan je er een kanon afschieten. Behalve dan in de winkel van Orange die er gek genoeg net zo uit ziet als de winkel van France Telecom. Lekker handig met verf inkopen moeten ze hebben gedacht bij het inrichten. Ik sta geduldig in de winkel met mijn router in de hand achter een, naar later bleek Russische blonde dame die in rap Frans tegen een verkoper tekeer gaat. Haar mobieltje werkt niet meer, ze heeft wel garantie, maar krijgt geen vervangend toestel mee omdat ze destijds geen reparatie garantie heeft afgesloten. De verkoper haalt zijn schouders op en zegt 'zo zijn de regels' en sloft uiteindelijk op aandringen van de dame naar zijn chef. De blondine in zilveren gymschoentjes, een lage heup design spijkerbroek en een bont vestje verzucht: 'Aaaah, ik word gek in dit land van de mensen. De zee is prachtig, de zon is heerlijk, maar de service is zo enorm Nuulle (nul betekent niks, waardeloos)'. Ik antwoord haar in mijn beste Frans dat de regio daarom Nuulle Six heet en daar kan ze gelukkig om lachen. Maar ik val met mijn accent direct door de mand. 'Ah, jij bent niet van ier. Waar kom je vandaan? 'Oh Amsterdam, daar zijn de mensen zo lief en aardig, ben je hier al lang?' En zo chatten we 10 minuten met elkaar waarna de verkoper eindelijk terugkomt. We kijken allebei verwachtingsvol naar de verlossende woorden van de verkoper maar nee, daarvoor moet je niet bij France Telecom zijn. "U moet uw telefoon achterlaten en u wij bellen u wanneer hij klaar is'. Voordat er weer een Russisch/Franse discussie op gang wordt gezet (en ik nog meer tijd verdoe) adviseer ik Leya om de SIM kaart eruit te halen en thuis een oude telefoon op te zoeken. Ze vindt het geniaal, werpt mij een kushandje toe en gunt de verkoper geen blik meer. Nu ben ik dan eindelijk aan de beurt. De verkoper zit nog net niet in zijn neus te boren terwijl hij zogenaamd eerst iets bekijkt op zijn computerscherm. Ik haal diep adem en steek van wal: 'Bonjour, k wil graag mijn Livebox omruilen, die is stuk gegaan door de bliksem en ik betaal 3 euro per maand huur voor dat ding, dus ik wil even een andere'. De jongen kijkt mij meewarig aan, kijkt vervolgens naar de Livebox die hij allang had gezien en zegt dan: 'Oh, maar dan moet u naar de France telecom winkel toe; wij zijn de Orange winkel...'. 'Wacht eens even, er staat hier op de muur toch France Telecom?' 'Ja, daar werken we mee samen, we zijn eigenlijk allemaal Orange geworden, maar u moet voor de LiveBox naar de andere winkel toe, van France Telecom.' De logica ontgaat mij volledig al zit er helaas niets anders op dan te zoeken naar de France telecom winkel die er precies zo uitziet als een Orange winkel. Na 5 minuten heb ik 'm gevonden; het lijkt wel een uitverkoop, maar nee, er staan lange rijen met booskijkende mensen. Dat belooft niet veel goeds. Ik zet optimistisch mijn vriendelijke gezicht op (ja, dat kan ik) en ga geduldig in de rij staan. Binnen 3 minuten is mijn stemming echter geheel omgeslagen....

Ab goes from Sweeterlake to Moscow

Today I was travelling from Amsterdam to Breda to The Hague and then to boring 'Zoetermeer' wich sounds better if you translate it into English; Sweeterlake. After 9 hours of travelling and several meetings I got back to my starting point at the Central Station in Amsterdam. And there it was; the magical train to Moskwa! I could not resist to peep through the windows and I visualised that I would get on board and travel all the way to Moskwa. How cool would that be?

Frankrijk is een prachtig land...deel 1

Alleen jammer dat er Fransen wonen. Ik heb het zo vaak gehoord voordat ik er naar toe ging en ik vind het dan ook vervelend dat er toch wel een kern van waarheid in zit. Fransen zijn historisch gevangen in een systeem van regeltjes en bureaucratie waarbij iedereen zo geirriteerd is geraakt dat het woord service uit het woordenboek is verdwenen. De mensen hebben totaal geen zin om te werken, laten je waar mogelijk wachten tot je een ons weegt en pas als je begint te schreeuwen dan komt er een beetje beweging. Dit kan uiteraard ook tegen je worden gebruikt want dan ben je een buitenlander met een grote bek. Ik kom natuurlijk niet zomaar op dit verhaaltje; ik kom nl net terug van France Telecom, het staatsbedrijf waar de managers zich bij bosjes tegelijk ophangen. Na een blikseminslag afgelopen maandag op ik schat, zo'n 5 meter afstand van ons huis, bleek dat de Livebox van Orange c.q. France Telecom de digitale geest had gegeven. "Ik ga wel even langs de France Telecom winkel in het dorp, dan ruil ik 'm om" zei ik opgewekt. Aan de grote dorpstraat waren de luiken van de Orange/ France Telecom shop om 10 over 9 nog behoorlijk dicht en kon ik op het raam nergens een papiertje vinden met de openingstijden. 'Dan maar na de middag nog een keertje proberen' mompelde ik tegen mijzelf. Rond 2 uur belde ik voor alle zekerheid eerst even; er werd niet opgenomen en er was ook geen boodschap te horen, er was gewoon niemand. Zou de winkelchef zich met een oplaadsnoer van de nieuwste I-phone aan het systeemplafond hebben verhangen? Misschien moest ik wel de politie bellen! Ik draaide als keurige burger 112 en vertelde mijn verhaal en vermoeden. De agent luisterde naar mijn relaas en antwoordde: 'U bedoelt Orange in de Dorpsstraat. Nee, dat is gesloten vanwege de vechtpartijen tussen de klanten en het winkelpersoneel. Blijkbaar is men ontevreden over de service en was het winkelpersoneel de bedreigingen beu. Iedereen is nu verhuisd naar CAP 3000; daar is de bewaking beter geregeld.' Enigzins verbouwereerd hing ik op; vechtpartijen in een telefoonwinkel? Ik deed de Livebox in mijn rugzak, ritste mijn motorjack dicht en stapte op de motor richting St. Laurent du Var onwetende in wat voor een wespennest ik mij zou steken...

"En dan is het merk Faye-Linn Kuijer!"

Vraag me niet van wie ze het heeft, maar Faye-Linn is niet alleen gek op knutselen, maar ook op schrijven. Werd er eerst nog, met het puntje van haar tong naar buiten, gezwoegd op een handgeschreven verhaaltje, sinds ze op de Apple mag typen, is het hek van de dam. Bijna elke avond draait ze wel een paar printjes uit, slaat er ferm wat nietjes door en zegt: 'Zo, ik heb weer een verhaal geschreven. Ik ga heel veel verschillende verhalen schrijven maar dan hebben ze wel allemaal mijn naam als merk!" Zeven jaar en nu al een duidelijke eigen merkstrategie, dat belooft nog wat voor de toekomst. Faye-Linn heeft ook echt schrijftalent; het zijn mooie ronde verhaaltjes met een begin, een stukje spanning en een happy end. Ik heb beloofd dat als ze er 25 heeft gemaakt, we er een écht boekje van gaan drukken. Met haar naam op de cover.

Dag Ramses

Als je in Amsterdam woont, dan voel je je extra Amsterdammer en extra trots als je Ramses ziet en hoort. Als je in het buitenland woont en je mist soms je geboortestad dan draai je Ramses en is Amsterdam toch weer dichterbij. Ramses was Amsterdam. Dag Ramses.

Press release. Karen Marsh wins!

Nog 1 keer en dan hou ik er weer een jaartje over op;-)
On Saturday the 28th of November the BCC Riviera organised The Riviera Business Person of the Year gala in a new format; black-tie in a lounge atmosphere as a perfect mix for business and pleasure. About 100 international business people came to the Riviera Marriot in Cap d'Ail. BCC Riviera's president Ab Kuijer mentioned in his opening speech that times are still tough for business owners but that people are adapting to the new situation and that new business is moving. The role of the BCC Riviera is more than ever to stimulate that movement amongst each other. Special guests on the evening where former miss Great Britain and business woman Liz Fuller who did the Charity presentation. The guests raised all together 1600 euro which goes to Rêves, the foundation in Cannes that helps terminal ill children to fullfill their last wish. Serial entrepeneur Candace Johnson (Sophia Business Angels) announced the final winners of this year's edition of The Riviera Business Person of the Year. Mike Lorimer and Rachael Dickens where amongst the 3 finalists. The public and the Jury finally chose Karen Marsh of VBA International as the 2009 Riviera Business Person of the Year!